ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் ஒருமுறை அவனது தந்தை ஒரு வியாபாரத்தில் நஷ்டமடைந்ததால், வீட்டில் உணவுத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. கண்ணன் தன் நண்பர்களிடம் விளையாடச் செல்ல விரும்பினான், ஆனால் அவனிடம் ஒரு பைசா கூட இல்லை. முதலில் அவன் தன் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் பெரியவர் மாணிக்கத்திற்குச் சென்றான். மாணிக்கம் ஒரு பணக்காரர், ஆனால் அவர் எப்போதும் எதையும் கொடுக்கத் தயங்குபவர். கண்ணன் அவரிடம் உதவி கேட்டபோது, மாணிக்கம் முகத்தைச் சுளித்து, 'இப்போது என்னிடம் நேரமில்லை, போ!' என்று எரிச்சலுடன் கூறினார். கண்ணனின் மனம் உடைந்தது. அவன் மிகவும் தாழ்வு மனப்பான்மையுடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
அப்போது அவனது தாத்தா அவனைப் பார்த்து, 'கண்ணன், ஏன் அழுதுகொண்டிருக்கிறாய்?' என்று கேட்டார். கண்ணன் நடந்ததைக் கூறினான். தாத்தா மென்மையாகச் சொன்னார், 'தம்பி, உதவி கேட்பது தவறு இல்லை. ஆனால், கொடுக்க மனமில்லாதவர்களிடம் கேட்பது உன் கௌரவத்தைக் குறைக்கும். அவர்கள் கொடுப்பார்கள் என்றாலும், அது உன் மனதை காயப்படுத்தும். எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் கொடுப்பவர்களிடம் மட்டும் கேள். இல்லையென்றால், உழைத்துத் தேடிக்கொள்.'
தாத்தாவின் வார்த்தைகள் கண்ணனுக்குப் புரிய வைத்தன. அவன் அடுத்த முறை யாரிடமும் கையேந்தவில்லை. மாறாக, தன் சிறிய தோட்டத்திலிருந்த காய்கறிகளைச் சந்தையில் விற்றுச் சிறு சிறு பணத்தைச் சேமிக்கத் தொடங்கினான். சில நாட்களில் அவன் தன் தேவைகளைத் தானே பூர்த்தி செய்துகொண்டான். அவன் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தன்னம்பிக்கை, யாருடைய தயக்கமான உதவியையும் விடப் பெரியதாக இருந்தது.
