ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். அவனது தந்தை ஒரு கடின உழைப்பாளி. ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் ஊரில் வேலை இல்லாமல் போனது. கரிகாலனின் குடும்பமும் மிகவும் வறுமையில் வாடியது. ஒரு நாள், பசியால் வாடிய கரிகாலன், தன் கையில் ஒரு சிறிய கிண்ணத்தை வைத்துக்கொண்டு, ஊர் திருவிழாவிற்குச் சென்று யாசித்தால் ஏதாவது உணவு கிடைக்கும் என்று நினைத்தான்.
அவன் ஒரு வீட்டின் வாசலில் நின்று, "தயவுசெய்து கொஞ்சம் உணவு கொடுங்கள்" என்று கேட்டான். அந்த வீட்டின் உரிமையாளர், கரிகாலனின் கண்களைப் பார்த்தார். அவர் கையில் ஒரு ரொட்டி இருந்தது. ஆனால், அவர் கரிகாலனைப் பார்த்து முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு, கதவை மூடிக்கொண்டார். கரிகாலன் அதிர்ந்து போனான். அவன் கேட்ட உதவிக்குக் கிடைத்த மறுப்பு, அவன் கேட்ட உணவை விட அவனது மனதை அதிகமாகக் காயப்படுத்தியது.
அன்று இரவு, கரிகாலன் தன் தந்தையிடம் அழுதபடி சொன்னான், "அப்பா, நான் யாசிப்பதே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. அந்தப் பெரியவர் உணவு கொடுக்காமல் மறுத்தபோது, என் இதயம் உடைந்து போனது." கரிகாலனின் பேச்சைக் கேட்ட தந்தை, அவனை அணைத்துக் கொண்டார். "மகனே, யாசிப்பது என்பது ஒரு மனிதனின் சுயமரியாதையைத் தின்னும் ஒரு விஷம். அந்த மறுப்பு உன்னைத் திருத்தட்டும், நீ உழைப்பவன் ஆக வேண்டும்," என்றார்.
அன்று முதல், கரிகாலன் யாசிப்பதைத் தவிர்த்து, சிறு சிறு வேலைகளைச் செய்து தன் குடும்பத்திற்கு உதவத் தொடங்கினான். அவன் தன் கௌரவத்தைக் காத்துக் கொண்டான்.
