ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு சிறுமி வசித்து வந்தாள். அவளுக்குத் தன் நண்பன் கவின் என்றால் உயிர். அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் இணைந்தே இருப்பார்கள். ஒருமுறை, கவின் ஊரை விட்டுத் தூரத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கவின் கிளம்பும் போது, இளவேனில் மிகவும் வருத்தமடைந்தாள். 'நீ போனால் நான் எப்படி இருப்பேன்?' என்று கேட்டாள்.
கவின் சிரித்துக்கொண்டே, 'இளவேனில், நான் உன் கண்களிலேயே இருக்கிறேன். நீ கண்களை மூடித் திறக்கும் அந்த ஒரு நொடி இடைவெளியிலும் நான் உன்னை விட்டுப் போவதில்லை' என்று கூறினான். இளவேனில் அவனது வார்த்தைகளை நம்பவில்லை. அவள் கண்களை மெதுவாக மூடித் திறந்தாள். ஆனால், அவளது நினைவுகளில் அவன் அப்படியே இருந்தான். அவள் எதைப் பார்த்தாலும் கவினின் சிரிப்பும், அவனது அன்பான பேச்சும் தான் நினைவுக்கு வந்தது.
அவள் தனியாக இருந்தாலும், அவளது பார்வையில் அவன் எப்போதும் இருந்தான். அவனது அன்பு அவளது கண்களுக்குள் ஊடுருவிவிட்டது. தூரம் அவர்களைப் பிரித்தாலும், அவளது பார்வையில் அவன் ஒருபோதும் விலகவில்லை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். உண்மையான அன்பு என்பது உருவத்தில் மட்டுமல்ல, அது நம் உணர்வுகளிலும் பார்வைகளிலும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்.
