ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உயிராக நேசிப்பவர்கள். ஒருமுறை, இளமாறன் தனது வேலை நிமித்தமாக சில வாரங்கள் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. செல்லும் முன், நிலாவிடம், "நான் உடனே திரும்பி வந்துவிடுவேன், நீ கவலைப்படாதே" என்று கூறிவிட்டுச் சென்றான்.
ஆனால், வேலைப்பளு காரணமாக இளமாறன் வர தாமதமானது. நிலா ஒவ்வொரு நொடியும் அவனது நினைவிலேயே இருந்தாள். அவள் கண்கள் எப்போதும் வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். அவளது மனதிற்குள் இளமாறனின் சிரிப்பும், பேச்சும் எப்போதும் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தன. அவனது நினைவுகள் அவளது இதயத்தை விட்டுப் பிரியவே இல்லை.
சில நாட்கள் கழித்து, இளமாறன் வீடு திரும்பினான். நிலாவின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி இருந்தாலும், நீண்ட காத்திருத்தலால் கண்கள் சோர்வாக இருந்தன. இளமாறன் நிலாவைப் பார்த்ததும் அவனது நெஞ்சம் கனத்தது. அவனது நினைவுகள் அவளது மனதை ஆக்கிரமித்திருந்ததை அவன் உணர்ந்தான். தான் அவளைத் தன் நினைவில் வைத்திருப்பதை போலவே, அவளும் தன்னைத் தன் நினைவில் வைத்திருந்தாள். தான் அவளைத் தன் இதயத்தில் சிறைபிடித்து வைத்திருப்பவன் தானே, அவளது நினைவுகளுக்குள் அடிக்கடி நுழைந்து அவளைத் துயரப்படுத்துவதில் அவனுக்கு ஏன் கூச்சமாக இல்லை என்று அவன் எண்ணினான். அவன் அவளை இறுகக் கட்டியணைத்து, இனி ஒருபோதும் பிரிந்து விடமாட்டேன் என்று உறுதியளித்தான்.
