ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் 'மணி' என்ற ஒரு சுறுசுறுப்பான கழுதை இருந்தது. ஒரு நாள், சோமு தனது விளைச்சலான காய்கறிகளைப் பக்கத்து நகரத்திற்கு விற்க முடிவு செய்தார். மலைப்பாதையில் பயணம் செய்வது கடினம் என்பதால், காய்கறிகள் கொண்ட மூட்டைகள் கீழே நழுவிவிடக்கூடாது என்பதற்காக, மணி கழுதையின் கழுத்தில் ஒரு மெல்லிய கயிறைக் கட்டி, அவரோடு மெதுவாக நடந்து சென்றார்.
ஆனால், மணி மிகவும் பிடிவாதமான குணம் கொண்ட ஒரு கழுதை. தான் சுமந்து செல்லும் மூட்டைகளின் பாரத்தை விட, அந்த கயிறு தன்னைத் தடுத்துக் கொண்டிருப்பதே தனக்குத் துன்பம் என்று அது தவறாக நினைத்தது. 'இந்த மனிதன் என்னை ஒரு அடிமையைப் போலக் கருதி, கயிற்றால் பிடித்து இழுத்துச் செல்கிறானே! நான் இவருக்குப் பயனுள்ள விலங்காக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை' என்று கோபமடைந்தது.
திடீரென்று, மணி அந்தத் தடையை உடைக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, ஒரு வேகமான ஓட்டத்தைத் தொடங்கியது. மலைப்பாதை வழுவழுப்பாக இருந்ததால், மணி கட்டுப்பாட்டை இழந்தது. கயிறு இழுக்கத் தொடங்கியதும், மணி இன்னும் வேகமாகப் பள்ளத்தை நோக்கித் தள்ளுவது போலத் திமிறியது. சோமு பதறிப்போய், 'மணி, நில்! இது ஆபத்தானது!' என்று கத்தினார். ஆனால், கழுதை தனது பிடிவாதத்தில் ஒரு பாறையை நோக்கிப் பாய்ந்தது.
தன்னுடைய அன்பான கழுதை விபத்துக்குள்ளாவதை உணர்ந்த சோமு, கயிற்றை உடனடியாகத் தளர்த்திவிட்டுத் தள்ளி நின்றார். ஆனால், ஏற்கனவே வேகத்தில் இருந்த மணி, கட்டுப்பாட்டை இழந்து ஒரு சிறிய பள்ளத்தில் சரிந்து விழுந்தது. மணி காயமடையாமல் தப்பினாலும், அதன் பயத்தால் அந்தப் பாதையையே விட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டது. தனது தவறான எண்ணத்தினால் தனக்குத் தானே துன்பத்தை வரவழைத்துக் கொண்டதை மணி உணர்ந்தது.
சோமு வருத்தத்துடன், 'சில நேரங்களில் நாம் சந்திக்கும் கட்டுப்பாடுகள் நம்மைப் பாதுகாப்பிற்காகவே தவிர, நம்மைத் தண்டிப்பதற்காக அல்ல' என்று நினைத்துக் கொண்டார்.
பாடம்
நமக்குக் கிடைக்கும் கட்டுப்பாடுகளையும் வழிகாட்டுதல்களையும் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளக்கூடாது; அவை பெரும்பாலும் நம் பாதுகாப்பிற்காகவே இருக்கும்.
