ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே, அழகான நீலக் குளம் ஒன்று இருந்தது. அந்த குளத்தில் கம்பீரமான அன்னப் பறவைகள் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்ந்து வந்தன. அவற்றின் தலைவன், மிகவும் அமைதியான மற்றும் அறிவார்ந்த ஒரு அன்னப் பறவை. அந்த அன்னப் பறவை அரசனைப் பார்த்து வியந்த ஒரு ஆந்தை, ஒருநாள் அவனிடம் பேசத் தொடங்கியது. மெல்ல மெல்ல, அன்ன அரசனுக்கும் ஆந்தைக்கும் இடையே ஒரு நட்பு உருவானது.
அன்ன அரசன் தனது கூட்டத்தைப் பற்றியும், காட்டை எவ்வாறு பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பது பற்றியும் பெருமையுடன் பேசுவான். ஆனால், ஆந்தை எப்போதும் தனது திறமையைப் பற்றிப் பேசாமல் அமைதியாகவே இருந்தது. ஆந்தை தனது குரலில் ஒரு தனித்தன்மை இருப்பதை உணர்ந்திருந்தது, ஆனால் அதை எப்போது பயன்படுத்த வேண்டும் என்று தெரியாமல் இருந்தது.
ஒரு நாள், காட்டின் எல்லையில் ஒரு பெரிய போர் குழு தங்கியிருந்தது. வீரர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களைச் சரிசெய்து, போருக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். ஆந்தை அந்தப் பகுதியைக் கடந்து செல்லும்போது, தற்செயலாக ஒரு உரத்த சத்தத்தைக் கத்தியது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட வீரர்கள், 'அடடா, இது ஒரு கெட்ட சத்தம்! இன்று போர் நடக்காது போலிருக்கிறது' என்று நினைத்து, தங்கள் பயணத்தைத் தள்ளிப்போட்டனர்.
இதை ஆந்தை கவனித்தது. 'அடடா! என் சத்தத்திற்கு இவ்வளவு வலிமை இருக்கிறதா? நான் ஒரு சாதாரண ஆந்தை அல்ல, ஒரு பெரிய படையையே கட்டுப்படுத்தும் சக்தி படைத்தவன்!' என்று தற்பெருமையால் தலைக்கனம் கொண்டது. அடுத்த நாள், வீரர்கள் கிளம்பத் தயாரானபோது, ஆந்தை மீண்டும் சத்தமாக கத்தியது. வீரர்களும் பயந்துபோய், 'இன்று ஆபத்து அதிகம், நாளைப் பார்ப்போம்' என்று அங்கேயே தங்கிவிட்டனர்.
தன்னுடைய இந்தத் தவறான செயலைத் தனது நண்பன் அன்ன அரசனிடம் ஒரு சாதனையாகக் காட்ட ஆந்தை ஆசைப்பட்டது. ஆந்தை அன்ன அரசனிடம் ஓடிச் சென்று, 'அரசே! நான் இப்போது ஒரு பெரும் படையின் தலைவன் ஆகிவிட்டேன். என் ஒரு குரல் ஒரு படையையே நிறுத்திவிடும்!' என்று பெருமையாகச் சொன்னது.
அன்ன அரசன் ஆந்தையின் பேச்சைக் கேட்டு ஆச்சரியப்பட்டான், ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு கவலை தெரிந்தது. 'சரி, நீ சொல்வது உண்மைதானா என்று பார்ப்போம் வா!' என்று கூறி ஆந்தையை அந்தப் படை இருக்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்.
அங்கே சென்றதும், ஆந்தை தனது அதிகாரத்தைக் காட்டத் தொடங்கியது. அது ஒரு வீரனைப் பார்த்து சத்தமாக கத்தியது. ஆனால், அந்தப் படை வீரர்களிடம் பொறுமையும் விவேகமும் இருந்தது. ஒரு வீரன், 'இந்த ஆந்தை தேவையில்லாமல் சத்தமிட்டு நம்மைத் திசைதிருப்பப் பார்க்கிறது' என்று புரிந்து கொண்டான். ஆந்தை மீண்டும் கத்தத் தொடங்கும் முன்பே, அந்த வீரன் தனது ஈட்டியைத் தயார் செய்து, ஆந்தையை நோக்கி வீசினான். ஆந்தை தனது தற்பெருமையால் எதார்த்தத்தை உணரத் தவறிவிட்டது, இறுதியில் அந்தத் தாக்குதலில் உயிரிழந்தது.
அன்ன அரசன் வருத்தத்துடன், 'தன்னுடைய சாதாரணத் திறமையை ஒரு பெரும் அதிகாரமாக நினைத்துத் தற்பெருமை கொண்டதால் நண்பன் உயிரிழந்தான்' என்று புலம்பினான்.
பாடம்
தற்பெருமை ஒருவனை அழிவுப்பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும்.
