ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் சோமு என்ற ஒரு கழுதை இருந்தது. சோமு மிகவும் சோம்பேறி; எந்த வேலையும் செய்யாமல் எப்போதும் ஏதோ ஒரு தந்திரம் செய்து எப்படி உணவைச் சம்பாதிப்பது என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்.
ஒரு நாள் காட்டில் உலவிக்கொண்டிருந்தபோது, சோமு ஒரு பழைய விலங்குத் தோலைத் தரையில் கிடப்பதைக் கண்டது. அருகில் சென்று பார்த்தபோது, அது ஒரு பெரிய புலியின் தோல் என்று புரிந்தது. சோமுவின் மனதில் ஒரு குறும்புத்தனமான யோசனை தோன்றியது. 'இந்தத் தோலை நான் போர்த்திக்கொண்டால், யாராலும் என்னைத் தொட முடியாது. எல்லாரும் பயந்து ஓடிவிடுவார்கள், அப்போது நான் எதை வேண்டுமானாலும் எடுத்துச் செல்லலாம்!' என்று நினைத்தது.
சோமு அந்தத் தோலைத் தன்மேல் போர்த்திக்கொண்டு, அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய விவசாயக் கிராமத்தை நோக்கி மெதுவாகச் சென்றது. புலியின் உருவத்தில் ஒரு விலங்கு வருவதைக் கண்ட கிராம மக்கள் அலறியடித்துக் கொண்டு ஓடினர். பயத்தில் மக்கள் தங்கள் வீட்டு வாசலில் இருந்த காய்கறி மற்றும் பழக் கூடைகளைத் தள்ளியெறிந்துவிட்டு மறைந்து கொண்டனர்.
சோமு மெதுவாகச் சென்று ஒரு பெரிய கூடையில் இருந்த சுவையான கத்தரிக்காய்களைத் தூக்கிக்கொண்டு காட்டுக்குள் ஓடியது. 'ஆஹா! இனி நான் கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்யத் தேவையில்லை. இந்த வேஷம் போதும்!' என்று மகிழ்ச்சியில் துள்ளியது.
மறுநாள் சோமு மீண்டும் அதே கிராமத்திற்குச் சென்றது. மக்கள் பயந்து மறைந்திருந்தனர். சோமு இந்த முறை ஒரு தானியக் கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தது. ஆனால், கிராம மக்கள் ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தனர். 'ஒரு புலி எப்படி காய் மற்றும் தானியங்களைச் சாப்பிடும்? இதில் ஏதோ தவறு இருக்கிறது!' என்று ஒரு முதியவர் சத்தமாகச் சொன்னார்.
மக்கள் அனைவரும் புலியின் கால்தடத்தைப் பின்தொடர்ந்து காட்டிற்குள் சென்றனர். புலி மெதுவாக நடந்து வரும்போது, திடீரென்று ஒரு பாட்டுப் பாடத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட கிராம மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். அது புலி அல்ல, வேஷம் போட்ட சோமு கழுதை!
மக்கள் கோபத்துடன் கத்திக் கொண்டே ஓடி வந்து, சோமுவைச் சுற்றிச் சூழ்ந்து கொண்டனர். சோமு பயந்து நடுங்கியது. மக்கள் ஒரு பெரிய குச்சியைக் கொண்டு சோமுவைத் துரத்தி, அதைத் தண்டித்தனர். சோமு தனது தவறை உணர்ந்து, இனி எப்போதும் நேர்மையாக உழைப்பதாகக் காட்டில் ஓடிப் போய் ஒளிந்து கொண்டது.
பாடம்
மோசமான வழியில் கிடைக்கும் லாபம் தற்காலிகமானது; உண்மை ஒருநாள் வெளிப்படும்.
