ஒரு அடர்ந்த காட்டில் 'சிறுவன்' என்ற பெயருடைய ஒரு நரி வாழ்ந்து வந்தது. சிறுவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்குத் தன் மீதே ஒரு பெரிய கர்வம் இருந்தது.
ஒரு மாலை வேளையில், சூரியன் மெல்ல மலைகளுக்கு பின்னால் மறையத் தொடங்கியது. அந்தச் சாம்பல் நிற வெளிச்சத்தில், ஒரு பெரிய பாறையின் மீது சிறுவன் ஏறி நின்றான். அப்போது, அந்தப் பாறையின் உச்சியில் நின்றிருந்த அவனது நிழல், கீழே இருந்த புல்வெளியில் ஒரு ராட்சத உருவம் போல மிக நீளமாக விழுந்தது.
தன் நிழலின் பிரம்மாண்டத்தைக் கண்ட சிறுவன், திகைத்துப் போனான். 'அடடா! நான் இவ்வளவு பெரியவனா? இந்த நிழலைப் பார்த்தால் நான் ஒரு மிகப்பெரிய அரக்கன் போலத் தெரியவில்லையா? இனி இந்த காட்டின் அதிபதியே நான்தான்!' என்று தனக்குள் பெருமையாகக் கூறிக்கொண்டான்.
அப்போது, அந்தப் பகுதிக்குக் காவலாக இருந்த ஒரு வயதான சிங்கம் அங்கிருந்து மெதுவாக நடந்து சென்றது. தன் நிழலைப் பார்த்துத் தலைக்கனத்தில் இருந்த சிறுவன், அந்தச் சிங்கத்தைத் தடுத்து நிறுத்தினான். 'ஏய் சிங்கம்! நீயும் நானும் இங்கேயும் போகப் போகிறாய். ஆனால் உனக்குத் தெரியுமா? இந்த நிழலைப் பார்! நான் தான் இந்த உலகின் வலிமையானவன். இனி நீ இந்த காட்டை விட்டுப் போய்விட வேண்டும்!' என்று கத்தினான்.
சிங்கம் அமைதியாகத் திரும்பியதைக் கண்டு, சிறுவன் இன்னும் ஆக்ரோஷமாகத் தன் பற்களைக் காட்டிச் சண்டைக்கு அழைத்தான். சிங்கத்திற்கு அந்த நரியின் முட்டாள்தனத்தைப் பார்த்துப் பரிதாபம் தான் வந்தது. ஆனால், சிறுவன் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளத் தயாரில்லாமல், சிங்கத்தின் மீது பாயத் துணிந்தான். சிங்கத்தின் ஒரு சிறிய எச்சரிக்கை மற்றும் வேகமான நகர்வால், சிறுவன் நிலைதடுமாறி கீழே விழுந்து காயமடைந்தான். தன் அகங்காரத்தால் தன் நிழலைத் தான் உண்மை என்று நினைத்து, உண்மையான வலிமையை உணராமல் செயல்பட்டதால், சிறுவன் தன் வாழ்வின் மிகப்பெரிய தவறைச் செய்துவிட்டான்.
பாடம்
அகங்காரம் ஒருவனை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும்.
