ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கஜு என்ற ஒரு குட்டி யானை வாழ்ந்து வந்தது. கஜு மிகவும் அன்பான விலங்கு. அது தினமும் கிராமத்திற்கு வந்து, அங்கிருந்த மக்கள் அன்புடன் கொடுக்கும் பழங்களையும் காய்கறிகளையும் சாப்பிட்டுவிட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் காட்டை நோக்கிச் செல்லும். கிராம மக்கள் அனைவரும் கஜுவை மிகவும் நேசித்தார்கள்.
ஆனால், அதே கிராமத்தில் ரவி என்ற ஒரு தையல்காரர் இருந்தார். அவருக்கு கஜுவை என்றால் கொள்ளை எரிச்சல். 'இந்த யானை எவ்வளவு பெரிய உடம்பு வைத்திருக்கிறது! ஆனால் எந்த வேலையும் செய்யாமல், மற்றவர்கள் கொடுக்கும் உணவை மட்டும் சாப்பிட்டுவிட்டு எவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கிறது!' என்று அவர் எப்போதும் மனதிற்குள் புலம்பிக்கொண்டே இருப்பார்.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு திருவிழா நடந்தது. கஜு அந்த விழாவிற்கு வந்தது. அங்கிருந்த சிறுவர்கள் கஜுவின் முதுகில் ஏறி விளையாடினர். கஜுவும் அவர்களைத் தன் முதுகில் சுமந்து கொண்டு மெதுவாக நடந்து சென்றது. இதைப் பார்த்த சிறுவனின் பெற்றோர் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, கஜுவிற்குப் பிடித்தமான பெரிய மூட்டையून நிறைய உணவை அன்புடன் கொடுத்தனர்.
இதைப் பார்த்த ரவிக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. 'யானை செய்யும் வேலை என்ன? வெறும் சவாரி மட்டும்தானா?' என்று நினைத்த அவர், ஒரு வஞ்சகத் திட்டம் தீட்டினார். கஜுவிற்குப் பிடித்தமான ஒரு பெரிய வாழைப்பழத்தை எடுத்து, அதன் நடுவில் ஒரு கூர்மையான ஊசியை மறைத்து வைத்தார். கஜு வந்தவுடன், அதை ரவி மிகவும் அன்பாகக் கொடுப்பது போல நடித்தார்.
கஜு அந்தப் பழத்தை வாய்க்குள் வைத்தவுடன், ஊசி அதன் வாயில் குத்திவிட்டது. வலியால் துடித்த கஜு, உடனே அருகில் இருந்த குளத்திற்குச் சென்று தன் வாயை நீரால் கழுவ முயன்றது. அப்போது குளத்தின் அடியில் இருந்த கருப்புச் சேறு தன் வாயில் படிந்துவிட்டதைக் கவனித்தது.
கஜுவிற்கு ரவியின் செயல் புரிந்தது. தன்னைத் தேவையில்லாமல் துன்புறுத்தியதற்காக அவர் மீது ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தது. கஜு தன் துதிக்கையால் குளத்தில் இருந்த சேறு கலந்த நீரை நிறைய உறிஞ்சித் தன் துதிக்கையில் நிரப்பிக் கொண்டது. பிறகு மெதுவாக ரவியின் கடைக்குச் சென்றது.
அங்கே ரவி தைப்பதற்காகப் பல புதிய மற்றும் விலை உயர்ந்த துணிகளைத் தயார் நிலையில் வைத்திருந்தார். கஜு ரவியின் கடைக்கு முன்னால் நின்று, தன் துதிக்கையில் இருந்த சேறு கலந்த நீரை 'புஷ்ஷ்!' என்று துணி துணிகள் மீது ஊற்றியது. எல்லாத் துணிகளும் சேறால் நிரம்பி அழுக்காகிவிட்டன. அந்தத் துணிகளைத் தைக்கப் பல வாடிக்கையாளர்கள் காத்திருந்தனர். துணிகள் வீணானதைக் கண்டதும், அவர்கள் ரவியிடம் பயங்கரமாகக் கோபப்பட்டு சண்டையிட்டனர்.
ரவி தன் கடையையும், நஷ்டத்தையும் பார்த்துத் தலைகுனிந்து நின்றார். மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்தால், அது நமக்கேத் திரும்ப வரும் என்பதை அவர் அன்று உணர்ந்து கொண்டார்.
பாடம்
மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்தால், அது நமக்கேத் திரும்பும்.
