ஒரு அடர்ந்த காட்டில் 'சதுரன்' என்ற நரி வாழ்ந்து வந்தது. அன்று நரிக்கு மிகக் கடுமையான பசி எடுத்தது. காட்டில் இருந்த பழங்களோ அல்லது சிறிய பூச்சிகளோ அதன் பசியைத் தீர்க்கவில்லை. அதனால், அந்த நரி உணவு தேடி கிராமத்தின் எல்லைப் பகுதிக்குச் சென்றது.
அங்கே ஒரு இடையன் தன் ஆட்டு மந்தையைச் சுற்றிலும் காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த ஆடுகள் மிகவும் மென்மையானவை மற்றும் ஆரோக்கியமானவை. நரி மெதுவாக, சத்தம் போடாமல் ஒரு ஆட்டைத் தாக்கத் திட்டமிட்டுப் புதருக்குப் பின்னால் மறைந்து நின்றது. ஆனால், இடையன் மிகவும் விழிப்புடன் இருந்தான். நரியின் நடமாட்டத்தை உணர்ந்தவுடன், அவன் தன் கையில் இருந்த பெரிய தடியால் தரையைத் தட்டி, சத்தமாகத் திட்டினான். நரி பயந்து போய் அங்கிருந்து தப்பியோடியது.
சிறிது நேரம் கழித்து, நரி அந்த இடையனின் வீட்டிற்கு அருகில் சென்றது. அப்போது அவன் தன் ஆடுகளைப் பாதுகாப்பாகக் கூண்டுக்குள் அடைத்துவிட்டு, உள்ளே சென்றான். நரி நினைத்தது, 'அவன் தன் ஆடுகளை எவ்வளவு அன்பாகப் பாதுகாக்கிறான்! அவன் ஒரு நல்ல மனிதன் போலத் தெரிகிறான்' என்று.
சிறிது நேரத்தில், இடையன் வெளியே வந்தான். ஆனால் அவன் கையில் ஒரு பெரிய கத்தி இருந்தது. அவன் ஒரு ஆட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதைத் தயார் செய்யத் தொடங்கினான். அப்போதுதான் நரிக்கு ஒரு அதிர்ச்சியான உண்மை புரிந்தது. அந்த இடையன் ஆடுகளைப் பாதுகாத்தது அவற்றின் மீதுள்ள பாசத்தால் அல்ல, மாறாக அவற்றைச் சாகடிக்காமல் வளர்த்து, ஒருநாள் இறைச்சியாக விற்பனை செய்வதற்காக மட்டுமே!
நரி பயந்து நடுங்கியது. 'அன்பு என்று நினைத்தது வெறும் வியாபாரம் தான்!' என்று உணர்ந்தது. அந்தப் பயத்தில், அங்கிருந்த ஒரு சிறிய ஆட்டுக்குட்டியைத் தன் வாயால் மெதுவாகத் தூக்கிக்கொண்டு, மீண்டும் காட்டை நோக்கி வேகமாக ஓடியது. இனிமேல் மனிதர்களின் அன்பை நம்பி ஏமாறக்கூடாது என்று அது முடிவு செய்தது.
பாடம்
வெளியே தெரியும் அன்பு எப்போதும் உண்மையானது என்று நம்பிவிடக் கூடாது.
