ஒரு அழகான பழத்தோட்டத்தில் சிப்பு என்ற சுறுசுறுப்பான அணிலும், மினூ என்ற குட்டி எலியும் நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்தத் தோட்டத்தில் ஒரு பெரிய தானியக் கிடங்கு இருந்தது. அதில் சுவையான தானியங்கள் மற்றும் உலர்ந்த பழங்கள் நிறைய வைக்கப்பட்டிருந்தன.
ஒரு நாள், மினூ எலி அந்தத் தானியக் கிடங்கிற்கு அருகில் சென்றது. அங்கே ஒரு மரப்பெட்டி இருந்தது. அந்தப் பெட்டியின் மூடி இறுக்கமாக மூடப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு சிறிய துளை வழியாக உள்ளே நுழைய வழி இருந்தது. மினூ அந்தத் துளையின் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, அங்கிருந்த இனிப்பான தானியங்களைச் சுவைக்கத் தொடங்கியது. அது எவ்வளவு சுவையாக இருந்ததென்றால், மினூ தன்னிடம் இருந்த அளவுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்து தின்று கொண்டே இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் மினூவின் வயிறு ஒரு சிறிய பந்து போலப் பெரிதாக ஊதிக் கொண்டது.
மீண்டும் வெளியே வர முயற்சி செய்த மினூவிற்குப் பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அதன் வயிறு பெரிதாக இருந்ததால், அது நுழைந்த அதே சிறிய துளையून வெளியே வர முடியவில்லை. மினூ பயந்து போய் அங்கேயே தவித்துக் கொண்டிருந்தது.
அப்போது சிப்பு அணில் அங்கே வந்தது. தவித்துக் கொண்டிருக்கும் மினூவைப் பார்த்த சிப்பு, "மினூ, நீ ஏன் இப்படிச் செய்தாய்? அளவுக்கு அதிகமாகத் தின்று உன் வயிறை இவ்வளவு பெரிதாக்கிக் கொண்டாயே!" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டது. மினூ அழுதுகொண்டே, "எனக்கு மிகவும் பசியாக இருந்தது, அதனால் நிறுத்தவே முடியவில்லை" என்று கூறியது.
சிப்பு பொறுமையாகச் சொன்னது, "இப்போது நீ எதையும் செய்ய முடியாது. உன் வயிறு மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வரும் வரை பொறுமையாக இங்கே காத்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் உன்னால் வெளியே வர முடியும்."
மினூ அந்த இடத்திலேயே அமைதியாகக் காத்திருந்தது. அடுத்த நாள் காலை, மினூவின் வயிறு சுருங்கியவுடன், அது எளிதாகத் துளையून வெளியே வந்தது. தனது பேராசையால் ஏற்பட்ட கஷ்டத்தை மினூ உணர்ந்தது. சிப்புவிடம் சென்று, "நண்பா, என் தவறைச் சுட்டிக்காட்டி எனக்குப் பொறுமையைக் கற்றுக்கொடுத்ததற்கு மிக்க நன்றி" என்று நன்றியுடன் கூறியது. அன்று முதல் மினூ எதையும் அளவோடு உண்ணப் பழகிக்கொண்டது.
பாடம்
பேராசை எப்போதும் ஆபத்தையே தரும்.
