முன்னொரு காலத்தில் ஒரு செழிப்பான ராஜ்யத்தில் சோமன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தந்தை ஒரு மிகப்பெரிய வணிகர். சோமன் மிகவும் புத்திசாலி அல்ல, ஆனால் அவனுக்குப் பணத்தைச் செலவு செய்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது. 'இன்று நாம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் போதும், நாளை என்ன நடக்கும்?' என்பதே அவனது தாரக மந்திரம்.
அவனது தந்தை மறைந்த பிறகு, சோமன் சேமித்து வைத்திருந்த அனைத்துப் பொற்காசுகளையும் ஆடம்பரமான விருந்துகள் மற்றும் தேவையற்ற பொருட்களை வாங்கவே செலவழித்தான். மெல்ல மெல்ல அவனது செல்வம் கரைந்து போனது. ஒரு காலத்தில் அரண்மனை போல வாழ்ந்த அவன், இப்போது ஒரு சிறிய குடிசைக்குத் தள்ளப்பட்டான். அவனிடம் ஒரு நல்ல போர்வை மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தது.
ஒரு நாள் காலை, சோமன் வீட்டின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான். வானம் மிகவும் தெளிவாக இருந்தது. அப்போது ஒரு மரத்தில் சில பறவைகள் கூட்டமாகச் சேர்ந்து அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான். 'அடடா! பறவைகள் எல்லாம் கூட்டமாகச் சேர்ந்து அமர்ந்திருக்கின்றனவே! значит வெயில் காலம் வந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். இனி எனக்கு இந்தத் தடிமனான போர்வை தேவையில்லை,' என்று அவனது முட்டாள்தனமான எண்ணம் தோன்றியது.
அடுத்த நாளே, அந்தப் போர்வையை ஒரு பழைய துணியத்திற்குப் பதிலாக விற்றுவிட்டு, அந்தப் பணத்தையும் ஒரு இனிப்புக்கடையில் செலவழித்தான். அவன் செய்த தவறு என்னவென்றால், இயற்கையின் மாற்றத்தை ஒரு சிறிய அறிகுறியைக் கொண்டு கணித்துவிட்டான்.
ஆனால், அடுத்த சில நாட்களிலேயே வானம் இருண்டது. திடீரெனக் கடும் காற்று வீசத் தொடங்கியது. வெயில் வருமென்று அவன் எதிர்பார்த்தது முற்றிலும் மாறின. ஒரு பயங்கரமான பனிப்பொழிவு தொடங்கியது. கடும் குளிரால் அவனது உடல் நடுங்கியது. போர்வையற்ற அந்தத் தனிமையில், அவன் தன் முட்டாள்தனத்தை எண்ணி வருந்தினான். ஆனால், காலம் கடந்துவிட்டது. அந்த கடும் குளிரைத் தாங்க முடியாமல் சோமன் நோய்வாய்ப்பட்டுப் படுக்கச் சென்றான்.
பாடம்
எதிர்காலத்தைப் பற்றி யோசிக்காமல் இன்றைய இன்பத்தில் மட்டும் மூழ்கி இருப்பது ஆபத்தானது.
