ஒரு அழகான கிராமத்தின் ஓரத்தில் சோமு என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் மணி என்ற ஒரு அழகான ஆடு இருந்தது. சோமு மணியை மிகவும் நேசித்தார்; தினமும் காலையில் அதற்குத் தேவையான பசுமையான புல்லையும் தானியங்களையும் தந்து கவனித்துக்கொண்டார். ஆனால், மணிக்குத் தன் உணவை விட வெளியில் கிடைக்கும் புதிய சுவைகளைத் தேடும் ஆசை அதிகம்.
ஒரு நாள் இரவு, மணி வீட்டுத் தோட்டத்தில் இருந்த உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டுத் திருப்தி அடையவில்லை. அப்போது புதருக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு தந்திரமான நரி வெளியே வந்தது. அந்த நரி மணியைப் பார்த்து, "மணி நண்பா! ஏன் தினமும் அதே புல்லைச் சாப்பிடுகிறாய்? காட்டுக்குத் தாண்டி ஒரு பெரிய பழத்தோட்டம் இருக்கிறது. அங்கே இனிப்பான மாம்பழங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. நாம் இருவரும் சேர்ந்து திருடிச் சாப்பிடலாம்!" என்று ஆசை வார்த்தைகளைக் கொட்டியது.
மணியும் நரியின் பேச்சில் மயங்கி, இரவின் இருட்டில் நரியைத் தொடர்ந்து தோட்டத்திற்குச் சென்றது. அங்கே மாம்பழங்கள் மணம் வீசின. மணி ஆசையோடு பழங்களைச் சாப்பிடத் தொடங்கியது. வயிறு நிறைந்ததும், மணி உற்சாகத்தில் கத்தத் தொடங்கியது. "நரி நண்பா, இந்தச் சுவை எவ்வளவு அருமை! எனக்குப் பாட்டுப் பாடத் தோன்றுகிறது!" என்று மகிழ்ச்சியில் துள்ளியது.
நரி பதற்றத்துடன், "வேண்டாம் மணி! இப்போது நீ சத்தம் போட்டால் தோட்டக்காரர் வந்துவிடுவார். தயவுசெய்து அமைதியாக இரு!" என்று கெஞ்சியது. ஆனால், மணியின் அகங்காரம் அதன் காதுகளில் விழவில்லை. அது தன் குரலை உயர்த்தி உரத்த சத்தத்துடன் கத்தத் தொடங்கியது.
அந்தச் சத்தம் கேட்டுத் தோட்டக்காரர் விழித்துக்கொண்டார். அவர் கையில் ஒரு பெரிய தடியுடன் ஓடி வந்தார். நரி புதருக்குள் மறைந்துவிட்டது, ஆனால் மணி அங்கேயே மாட்டிக்கொண்டது. தோட்டக்காரர் மணியைத் தண்டிக்கத் தொடங்கினார். மணி வலியால் துடித்தபோதுதான், நரி சொன்ன அறிவுரையை மீறியதாலும், ஒரு தந்திரமான நண்பனை நம்பியதாலும் தான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டும் என்று வருந்தியது.
நரி தன் லாபத்திற்காக மணியை ஆசை காட்டியது, ஆனால் மணியோ தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து ஆபத்தில் சிக்கிக்கொண்டது.
பாடம்
தவறான நண்பர்களின் ஆலோசனைகளைக் கேட்டு, சுயக்கட்டுப்பாட்டை இழப்பது ஆபத்தானது.
