ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கதிர் என்ற ஒரு முள்ளம்பன்றி வாழ்ந்து வந்தது. கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய கவலை இருந்தது. மழைக் காலம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் கதிர் தங்குவதற்கு பாதுகாப்பான ஒரு குழி அல்லது குகை அவனிடம் இல்லை.````
ஒரு நாள், காட்டின் ஒரு மூலையில் இருந்த ஒரு பெரிய பாறை இடுக்கைக் கதிர் பார்த்தான். அந்தப் பாறை இடுக்கில் பல விஷப் பாம்புகள் வசித்து வந்தன. கதிர் பயந்தாலும், அவனுக்கு வேறு வழியில்லை. மெதுவாக அந்தப் பாம்புகளிடம் சென்றான்.
"வணக்கம் நண்பர்களே!" என்று கதிர் மென்மையாகக் கேட்டான். "எனக்குத் தங்குவதற்கு இடம் இல்லை. உங்கள் பாறை இடுக்கில் என்னையும் சேர்த்துக்கொள்ள முடியுமா? நான் உங்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் செய்ய மாட்டேன்."
பாம்புகள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டன. அவற்றுக்கு முள்ளம்பன்றியின் முட்கள் மீது ஒருவித பயம் இருந்தது, ஆனாலும் கதிரின் கவலையைப் பார்த்தபோது, அவனுக்கு இடம் கொடுக்க முடிவு செய்தன. "சரி, நீ அமைதியாக இருந்தால் நீயும் இங்கே இருக்கலாம்," என்று ஒரு பெரிய பாம்பு கூறியது.
கதிர் மகிழ்ச்சியுடன் உள்ளே நுழைந்தான். ஆனால், ஒரு சிறிய தவறு நடந்தது. கதிர் உள்ளே நுழையும்போது, அவனது உடம்பில் இருந்த கூர்மையான முட்கள் அந்தப் பாறையின் குறுகிய இடத்திலும், அங்கு சுருண்டு கிடந்த பாம்புகளின் உடலிலும் குத்திவிட்டன.
பாம்புகள் வலியால் துடித்தன. கதிரின் முட்கள் அவற்றின் மென்மையான தோலைத் துளைத்தன. இப்போது அந்தப் பாறை இடுக்கில் தங்குவது பாம்புகளுக்குப் பாதுகாப்பானது அல்ல, மாறாகத் துன்பமானது என்று அவை உணர்ந்தன. கதிரால் அவற்றுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தாமல் இருக்க முடியாது என்பதால், பாம்புகள் வேறு ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தைத் தேடி அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டியதாயிற்று. கதிர் தனக்குத் தேவையான இடத்தை அடைந்தாலும், அவனது இயல்பே மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் தந்தது.
பாடம்
நமக்குத் தகுதியற்ற அல்லது ஆபத்தானவர்களுடன் நட்பு கொள்வது நமக்குத் துன்பத்தையே தரும்.
