ஒரு அடர்ந்த காட்டில் சிட்டு என்ற ஒரு குட்டி குருவி வாழ்ந்து வந்தது. சிட்டுவிற்குத் தனக்கென ஒரு அழகான, பாதுகாப்பான கூடு வேண்டும் என்பது பெரிய ஆசை. ஒரு நாள், சிட்டு காட்டில் இருந்த சிறிய குச்சிகளையும் இலையையும் தேடித் தேடி, மிகவும் சிரமப்பட்டு ஒரு கூட்டை உருவாக்கியது. சிட்டு தன் புதிய வீட்டைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தது.
ஆனால், அன்று இரவு காட்டில் பலத்த காற்று வீசியது. 'சுர்ர்ர்...' என்று வீசிய அந்த வேகமான காற்றினால், சிட்டு கஷ்டப்பட்டு கட்டிய கூடு சிதறிப் போனது. சிட்டு மிகவும் சோகமாகிப் போனது. 'இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு கட்டியதும் வீணாகிவிட்டதே!' என்று வருத்தப்பட்டது.
மறுநாள், சிட்டு காட்டை விட்டு வெளியேறி அருகில் இருந்த ஒரு மனிதக் கிராமத்திற்குப் பறந்து சென்றது. அங்கு மனிதர்கள் எப்படித் தங்கள் வீடுகளைக் கட்டுகிறார்கள் என்பதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தது. அப்போது ஒரு தச்சன், சுவர்களில் களிமண்ணைப் பூசி, அவற்றை மிகவும் உறுதியாகக் கட்டி வைப்பதைப் பார்த்தது. 'அப்படியென்றால், வெறும் குச்சிகளை மட்டும் வைத்தால் போதாது, அவற்றுக்கு இடையே பிணைப்பு தேவை!' என்று சிட்டு புரிந்து கொண்டது.
உடனே சிட்டு காடு திரும்பியது. இம்முறை அது வெறும் குச்சிகளை மட்டும் சேகரிக்கவில்லை. அந்த ஆற்றங்கரையில் இருந்த ஈரமான களிமண்ணையும் சேகரித்து வந்தது. குச்சிகளுக்கு இடையே களிமண்ணைப் பூசி, மிகத் தாழ்வான இடத்தில், காற்றைத் தாங்கும் வகையில் உறுதியாக ஒரு புதிய கூட்டை உருவாக்கியது.
சில நாட்கள் கழித்து, மீண்டும் ஒரு பெரிய புயல் காட்டில் வீசியது. மரங்கள் ஆடியது, இலைகள் பறந்தன. ஆனால், சிட்டுவின் புதிய கூடு அசையாமல் உறுதியாக இருந்தது. சிட்டு தன் புதிய வீட்டின் உள்ளே பாதுகாப்பாக அமர்ந்து சிரித்தது. பழைய முறையைத் தாண்டி, புதிய முறையைக் கற்றுக் கொண்டதால் தான் இவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்க முடியும் என்று அது உணர்ந்தது.
பாடம்
பழைய முறைகளில் உள்ள குறைகளைத் தெரிந்து கொண்டு, புதிய மற்றும் சிறந்த வழிகளைக் கற்றுக் கொள்வது வெற்றியைத் தரும்.
