ஒரு அடர்ந்த பச்சை நிறக் காட்டில், எல்லா விலங்குகளும் பறவைகளும் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தன. விரைவில் பெரிய மழைக்காலம் வரப்போகிறது என்பதைத் தெரிந்த விலங்குகள், தங்களுக்குத் தேவையான உணவைச் சேமிக்கவும், பாதுகாப்பான இடங்களைத் தயார் செய்யவும் வேலை செய்தன.
எறும்புகள் தானியங்களைச் சேகரித்தன, அணில்கள் கொட்டைகளைத் தேடி ஓடின. ஆனால், அந்த மரத்தடியில் இருந்த கரிகாலன் என்ற குரங்கு மட்டும் எதையும் செய்யாமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. "இன்னும் நிறைய நேரமிருக்கிறது, இப்போது ஏன் கஷ்டப்பட வேண்டும்?" என்று அது தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டது.
மழைக்காலம் வந்தது. வானம் கருத்தது, பலத்த காற்றுடன் மழை கொட்டத் தொடங்கியது. மற்ற விலங்குகள் எல்லாம் தங்கள் குகைகளிலும், கூடுகளிலும் பாதுகாப்பாக அமர்ந்திருந்தன. ஆனால், கரிகாலன் நனைந்து நடுங்கிக்கொண்டே ஒரு கிளையில் அமர்ந்திருந்தது. அவனிடம் உண்ண உணவோ அல்லது தங்குவதற்குச் சரியான இடமோ இல்லை.
அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய கூட்டில் இருந்து, சிட்டுப் பறவையான கயல், கரிகாலனைப் பார்த்தது. "கரிகாலன் நண்பரே, மழை வருவதற்கு முன்பே நீங்கள் ஒரு நல்ல இடத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும். உணவையும் சேர்த்து வைத்திருந்தால் இப்போது கஷ்டப்பட்டிருக்க மாட்டீர்கள்" என்று கயல் கனிவோடு சொன்னது.
ஆனால், கரிகாலனுக்கு அந்த அறிவுரை பிடிக்கவில்லை. தன் சோம்பேறித்தனத்திற்காக மற்றவர் தன்னைத் திருத்துவதை அது வெறுத்தது. கோபமுற்ற கரிகாலன், "நீ போய் உன் வேலையைப் பார்! எனக்குத் தேவையில்லை உன் அறிவுரை!" என்று கத்தியது. அந்த வேகத்தில், கயல் கஷ்டப்பட்டு கட்டியிருந்த அந்தச் சிறிய கூட்டையும், அதில் இருந்த சில தானியங்களையும் கரிகாலன் தன் கைகளால் தட்டித் தூக்கித் தரைமட்டமாக்கியது.
கயல் மிகுந்த வருத்தத்துடன் தன் கூட்டத்தைப் பார்த்தது. கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்தாலும், இப்போது அவனால் கயலுக்குச் செய்த தீமையை மாற்ற முடியாது. சரியான நேரத்தில் சொல்லப்படும் அறிவுரையை ஏற்காததால், கரிகாலன் தனிமையிலும் கஷ்டத்திலும் தவித்தது.
பாடம்
அறிவுரை கூறும் போது அதைத் தகுந்த முறையில் ஏற்க வேண்டும்; அறிவுரை சொல்வோரைத் துன்புறுத்துவது ஆபத்தானது.
