ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற தாத்தா வசித்து வந்தார். அவருக்குப் பல பேரக்குழந்தைகள் இருந்தனர். ஒவ்வொரு முறை விடுமுறை வரும்போதும், அந்தச் சிறுவர்கள் அனைவரும் தாத்தாவின் வீட்டிற்கு வந்து மகிழ்ச்சியாகக் காலத்தைக் கழிப்பார்கள். ஒரு நாள், ஒரு பெரிய கொண்டாட்டத்திற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, தாத்தா பதற்றத்துடன் தன் மேஜையைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்.
"ஐயோ! என் அன்பிற்குரிய தங்கச் செய்திப் பெட்டி எங்கே? அதில் நான் வைத்திருந்த முக்கியமான குறிப்புகள் காணவில்லை!" என்று கத்தினார் தாத்தா. உடனே, ஓடி வந்த பேரக்குழந்தைகள் அனைவரும் அந்த அறையைத் தேடத் தொடங்கினர். ஒருவன் சோபாவின் அடியில் பார்த்தான், ஒருத்தி அலமாரிகளைத் தட்டித் தட்டிப் பார்த்தாள். அனைவரும் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டே, பொருட்களைத் தூக்கிப் போட்டுத் தேடியதால் அந்த அறையே குழப்பமாக மாறியது.
அனைவரும் சோர்வடைந்து, "எங்கேயும் இல்லை தாத்தா!" என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தபோது, குட்டிப் பையன் கவின் மட்டும் அமைதியாக நின்றான். அவன் மற்றவர்களைத் தடுக்கவில்லை, ஆனால் சத்தமும் குழப்பமும் இல்லாத ஒரு மூலையில் நின்று கண்களை மூடி ஆழ்ந்து யோசித்தான். மற்றவர்கள் தேடித் தேடித் களைப்படைந்தனர், ஆனால் கவின் மட்டும் அமைதியைக் கடைப்பிடித்தான்.
திடீரென்று, கவின் மெதுவாகத் தாத்தாவின் பழைய மரப்பெட்டியின் அருகே சென்றான். அங்கு ஒரு சிறிய இடைவெளியில், அந்தத் தங்கப் பெட்டி ஒளிந்து கிடப்பதைக் கண்டான். அவன் அதை மெதுவாக எடுத்துத் தாத்தாவின் கையில் கொடுத்தான்.
"கவின்! நீ எப்படி இதைக் கண்டுபிடித்தாய்? நாங்கள் அனைவரும் இவ்வளவு நேரம் தேடியதே இல்லையே!" என்று வியந்து கேட்டார் மற்ற குழந்தைகள்.
தாத்தா புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னார், "குழந்தைகளே, கவின் ஒரு பெரிய உண்மையைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான். நீங்கள் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டே தேடியதால், உங்கள் காதுகளுக்குச் சுற்றியே சத்தம் இருந்தது. ஆனால் கவின் அமைதியாக இருந்ததால், அந்தப் பெட்டிக்குள் இருந்த சிறிய மணிக்கடிகாரத்தின் 'டிக் டிக்' சத்தத்தை அவனால் கேட்க முடிந்தது. அமைதி என்பது வெறும் மௌனம் அல்ல; அது நம் மூளையும் காதுகளும் கூர்ந்து கவனிக்க உதவும் ஒரு சக்தி!"
குழந்தைகள் அனைவரும் தங்கள் தவறை உணர்ந்து, அமைதியாகச் செயல்படுவதன் அவசியத்தைப் புரிந்துகொண்டனர்.
பாடம்
அமைதியான மனமே சரியான தீர்வை நோக்கி நம்மை வழிநடத்தும்.
