ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு ஓநாய் வாழ்ந்து வந்தது. அது மிகவும் வலிமையானது மற்றும் சுறுசுறுப்பானது. தினமும் காட்டில் ஓடித் திரியும் விலங்குகளைத் துரத்திப் பிடித்து வேட்டையாடி உண்ணும். கரிகாலனுக்குத் தன் பலத்தின் மீது மிகுந்த கர்வம் இருந்தது.
ஒரு நாள், கரிகாலன் ஒரு பெரிய காட்டுப்பன்றியைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பன்றி ஒரு பெரிய பாறையின் பின்னால் மறைந்து கொண்டது. பன்றிக்கும் ஓநாய்க்கும் இடையே ஒரு பயங்கரமான சண்டை நடந்தது. அந்தச் சண்டையில் கரிகாலன் பலத்த காயமடைந்தது. அதன் காலில் ஒரு பெரிய காயம் ஏற்பட்டது, அதனால் அதனால் ஒரு அடி கூட நகர முடியவில்லை.
பல நாட்கள் கடந்தன. கரிகாலன் பசியாலும் தாகத்தாலும் மிகவும் பலவீனமடைந்தது. ஒரு புதருக்கு அடியில் படுத்துக்கொண்டு, உயிர் பிழைக்க போராடிக் கொண்டிருந்தது. அப்போது, ஒரு ஆட்டு மந்தை அந்தப் பாதையில் grazing செய்து சென்றது. கரிகாலன் மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தி, ஒரு இளம் ஆட்டைப் பார்த்துத் தந்திரமாகச் சொன்னது.
"அன்பு ஆட்டே, நான் மிகவும் தாகமாக இருக்கிறேன். எனக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீர் தர முடியுமா? தண்ணீர் குடித்தால் மட்டுமே என்னால் மீண்டும் எழுந்து நடக்க முடியும்," என்று வருத்தத்துடன் கூறியது.
அந்த ஆடு மிகவும் புத்திசாலித்தனமானது. அது ஓநாயின் கண்களை உற்றுப் பார்த்துவிட்டுச் சொன்னது, "ஓநாயே, நீ இப்போது பலவீனமாகத் தெரிந்தாலும், உன் கண்கள் இன்னும் வேட்டையாடும் எண்ணத்தையே காட்டுகின்றன. இன்று நீ எனக்கு உதவி கேட்டாலும், நாளை நீ குணமடைந்தவுடன் மீண்டும் எங்களை வேட்டையாடத்தான் வருவாய். உன் பசியைத் தீர்க்க நான் உதவி செய்தால், அது என் உயிரையே பறிக்க வழிவகுக்கும். எனவே, என்னை மன்னித்துவிடு," என்று கூறிவிட்டுத் தன் கூட்டத்துடன் அங்கிருந்து வேகமாக ஓடிவிட்டது.
கரிகாலன் ஏமாற்றத்துடன் அங்கேயே தவித்துக் கொண்டிருந்தது. புத்திசாலித்தனமான முடிவே உயிரைக் காக்கும் என்பதை அந்த ஆடு நிரூபித்தது.
பாடம்
அபாயகரமானவர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்; சூழ்நிலையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதே புத்திசாலித்தனம்.
