ஒரு காலத்தில், பசுமையான மற்றும் அடர்ந்த காட்டை ஒரு வயதான சிங்கம் ஆட்சி செய்து வந்தது. அந்த சிங்கம் மிகவும் அமைதியானது மற்றும் புத்திசாலியானது. ஆனால், அதன் மகன் ஒரு குட்டிச் சிங்கம், மிகவும் வேகமானது மற்றும் சிறு விஷயங்களுக்குக் கூட எளிதில் கோபப்படும் குணம் கொண்டது. தன் மகன் ஒரு சிறந்த அரசராக மாற வேண்டும் என்று விரும்பிய வயதான சிங்கம், அவனுக்கு ஒரு சவாலை வழங்க முடிவு செய்தது.
"மகனே, நீ இந்த காட்டிற்கு அடுத்த அரசனாக விரும்பினால், நீ ஒரு முக்கியமான பணியைச் செய்ய வேண்டும். அந்தப் பெரிய மலையின் உச்சியில் இருக்கும் பொன்னிற மலர்களைப் பறித்து என்னிடம் கொண்டு வர வேண்டும்" என்று தந்தை சொன்னார். அதோடு, "பயணத்தின் போது நீ சந்திக்கும் மற்ற விலங்குகளின் நிலைமைகளையும், அவற்றின் பிரச்சனைகளையும் இந்த குறிப்பேட்டில் எழுதி வர வேண்டும்" என்றும் கட்டளையிட்டார்.
குட்டிச் சிங்கம் மிகுந்த உற்சாகத்துடன், "இதற்குத் துணை தேவையில்லை, நானே போய்த் திரும்பி வருவேன்!" என்று கூறிவிட்டுத் தனது பயணத்தைத் தொடங்கியது.
பயணத்தின் முதல் நாளில், ஒரு ஆற்றின் ஓரம் ஒரு கரடி மிகவும் சோகமாக அமர்ந்திருப்பதைச் சிங்கம் பார்த்தது. "கரடியாரே, ஏன் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டது. "வெயில் காலம் வரப்போகிறது, நீர்நிலைகள் வற்றிவிடும் போது என் குட்டிகளுக்கு உணவு கிடைக்காதே என்று கவலையாக இருக்கிறது" என்றது கரடி. சிங்கம் அதைத் தனது குறிப்பேட்டில் எழுதிக் கொண்டது.
சிறிது தூரம் சென்றதும், ஒரு ஆட்டுக்குட்டிகளின் கூட்டம் பயந்து போய் ஒரு மரத்தடியில் நின்றிருப்பதைச் சிங்கம் கண்டது. "நீங்கள் ஏன் இங்கே பயந்து நிற்கிறீர்கள்? காட்டில் சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரியலாமே!" என்று கேட்டது. "எங்கள் மேய்ப்பன் வரவில்லை, அவன் வரும் வரை நாங்கள் பாதுகாப்பாக இங்கே காத்திருக்க வேண்டும்" என்று ஆட்டுக்குட்டிகள் கூறின. சிங்கம் அதன் பொறுமையைக் கண்டு வியந்து அதையும் குறித்துக் கொண்டது.
அடுத்ததாக, ஒரு புலி ஒரு முயலைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் முயல் ஒரு சிறிய பொந்துக்குள் மறைந்து கொண்டது. புலி சிறிது நேரம் முயற்சி செய்து, முயல் கிடைக்கவில்லை என்று தெரிந்ததும், கோபப்படாமல் அமைதியாக அங்கிருந்து சென்றது. சிங்கம் இதையும் ஆச்சரியத்துடன் குறித்துக் கொண்டது.
இறுதியாக, பொன்னிற மலர்கள் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்ற சிங்கம், அங்கு ஒரு வயதான குரங்கு அறிஞரைச் சந்தித்தது. அந்த குரங்கு சிங்கம் கொண்டு வந்த குறிப்பேட்டைப் பார்த்தது. "நீ கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள் மிக முக்கியமானவை" என்று குரங்கு கூறியது.
"கரடி சோகமாக இருப்பது அதன் பலவீனம். அது கவலைப்படுவதை விட, மலைகளுக்குச் சென்று தேன் சேகரித்துத் தன் குடும்பத்தைக் காக்கப் பழக வேண்டும். ஆட்டுக்குட்டிகளின் பொறுமை உனக்குத் தேவை. அந்தப் புலி, கோபத்தால் மட்டுமே வேட்டையாட முடியாது, சில நேரங்களில் நிதானமும் தேவை என்பதைப் புரிந்துகொண்டது" என்று குரங்கு விளக்கிக் கூறியது.
சிங்கம் அந்த மலர்களைப் பறித்துக்கொண்டு தன் தந்தையிடம் சென்றது. ஆனால், சிங்கம் மட்டும் வரவில்லை, அந்தத் தந்திரமான குரங்கும் அவனுடன் வந்தது. பெரிய சிங்கம் வருத்தத்துடன், "என் மகன் இன்னும் திரும்பவில்லையோ?" என்று கேட்டது.
அப்போது குரங்கு சொன்னது, "அவன் வெறும் மலர்களைப் பறிக்க வரவில்லை, ஒரு சிறந்த அரசனுக்குத் தேவையான அனுபவத்தைப் பெற்றுத் திரும்புகிறான். அவன் இப்போது வெறும் இந்த காட்டிற்கு மட்டுமல்ல, அறிவாலும் பொறுமையாலும் உலகிற்கே அரசனாகத் தகுதியானவன்!"
குட்டிச் சிங்கம் திரும்பி வந்தபோது, அது ஒரு வேகமான விலங்காக இல்லாமல், மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு சிறந்த தலைவனாக மாறியிருந்தது.
பாடம்
நிதானமும், மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் பண்பும் ஒரு சிறந்த தலைவனுக்கு மிக அவசியம்.
