ஒரு அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு குதிரை வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலனுக்குத் தான் மிகவும் பலசாலி என்றும், தான் எவ்வளவு வேகமாக ஓட முடியும் என்றும் மிகுந்த கர்வம் இருந்தது. அது காட்டில் செல்லும் போதெல்லாம் மற்ற விலங்குகளைத் தன் வேகத்தைக் கொண்டு கேலி செய்வது வழக்கம்.
ஒரு நாள், ஒரு சிறிய நத்தை மெதுவாகத் தன் பாதையில் நகர்ந்து செல்வதைக் கண்ட கரிகாலன், நக்கலாகச் சிரித்தது. "ஏய் குட்டி நத்தையே! நீ இப்படி மெதுவா நகர்ந்து போனா, அடுத்த வருஷம் தான் உன் இலக்கை அடைய முடியும். என்னைப் பார், மின்னல் வேகத்தில் ஓடுவேன்!" என்று சத்தமாகச் சொல்லி ஏளனம் செய்தது.
அந்த நத்தை அமைதியாக, "வேகம் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் தீர்மானித்துவிடாது நண்பா. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனித்திறமை உண்டு" என்று கூறியது. ஆனால் கரிகாலன் அதைச் சிரித்துத் தள்ளியது. நத்தையின் அமைதி கரிகாலனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. "சரி, உனக்கு இவ்வளவு தைரியம் என்றால், நாளை காலை இந்தச் சமவெளியில் என்னுடன் ஒரு ஓட்டப் பந்தயத்திற்கு வருகிறாயா? நீ வென்றால் நான் சொல்வதைக் கேட்பேன், நீ தோற்றால் இனி யாரையும் கேலி செய்யக்கூடாது" என்று சவால் விட்டது.
நத்தை சம்மதித்தது. அந்த நத்தை தன் நண்பர்களிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறியது. நத்தைகள் அனைத்தும் ஒன்று சேர்ந்து கரிகாலனுக்கு ஒரு பாடம் புகட்டத் தீர்மானித்தன.
மறுநாள் காலைப் போட்டி தொடங்கியது. கரிகாலன் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் ஓடத் தயாரானது. போட்டி தொடங்கியதும், கரிகாலன் புயல் போல வேகமாக முன்னேறியது. ஆனால், சிறிது தூரம் சென்றதும், ஒரு புதருக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு நத்தை திடீரெனப் பந்தயப் பாதையில் வந்து வேகமாக நகர்வது தெரிந்தது.
"என்னது? இந்த நத்தை இவ்வளவு வேகமா?" என்று அதிர்ச்சியடைந்த கரிகாலன், இன்னும் வேகமாக ஓடியது. ஆனால் அடுத்த சில நிமிடங்களில், ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் இருந்து இன்னொரு நத்தை பந்தயப் பாதையில் வந்து முன்னால் சென்றது. கரிகாலனுக்கு வியப்பும் பயமும் கலந்த குழப்பம் ஏற்பட்டது. "இது எப்படிச் சாத்தியம்?" என்று நினைத்தபடி தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி ஓடியது.
கடைசியாக, இலக்குக் குறியீட்டை நெருங்கியபோது, ஒரு பாறையின் மறைவிலிருந்து மற்றொரு நத்தை வெளிப்பட்டு, கரிகாலன் எல்லைக் கோட்டைத் தொடுவதற்கு முன்பே இலக்கை அடைந்துவிட்டது. கரிகாலன் மூச்சிரைக்க நின்றிருந்தது. தான் இவ்வளவு வேகமாக ஓடியும், ஒரு சிறிய நத்தை தன்னைத் தோற்கடித்துவிட்டதே என்று வருந்தியது. அது வெறும் நத்தை அல்ல, பல நத்தைகளின் ஒற்றுமையையும் புத்திசாலித்தனத்தையும் தான் சந்தித்திருப்பதை உணர்ந்தது.
தன் தவறை உணர்ந்த கரிகாலன், நத்தையிடம் சென்று, "என்னை மன்னித்துவிடு நண்பா. உன்னுடைய வேகத்தைக் கண்டு நான் ஏளனம் செய்தேன், ஆனால் உனது ஒற்றுமையும் திட்டமிடலும் என்னை வியக்க வைக்கிறது" என்று பணிவாகக் கூறியது. அன்று முதல் கரிகாலன் தன் திமிரைக் கைவிட்டு அனைவரிடமும் அன்பாகப் பழகத் தொடங்கியது.
பாடம்
அளவற்ற திமிரைக் காட்டாதே; அறிவும் ஒற்றுமையும் பலத்தை விட மேலானது.
