பத்து வயது சிறுவன் கவின் ஒரு அமைதியான சுபாவம் கொண்டவன். அவனது தந்தை ஒரு சிறிய பட்டறை நடத்தி வந்தார், தாய் ஒரு நூலகத்தில் பணிபுரிந்தார். இருவரும் மிகவும் கடின உழைப்பாளிகள். ஆனால், அவர்கள் வேலைக்காக எப்போதும் வெளியே சென்றிருப்பார்கள். கவின் தனது நண்பர்கள் தங்கள் பெற்றோருடன் விளையாடுவதைப் பார்க்கும்போது, அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய வருத்தம் தோன்றும். 'அம்மா, அப்பா ஏன் எப்போதும் என்னுடன் இருப்பதில்லை?' என்று அவன் அடிக்கடி நினைப்பான்.
ஒரு நாள் மாலை, கவின் தனது பெற்றோரிடம் ஒரு விசித்திரமான கேள்வியைக் கேட்டான். "அப்பா, நீங்கள் மாதம் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறீர்கள்?"
அவன் தந்தை வியப்புடன், "ஏன் கவின், திடீரென்று இப்படி கேட்கிறாய்?" என்று கேட்டார்.
"எனக்குத் தெரிய வேண்டும், அப்போதுதான் என்னால் கணக்கிட முடியும்," என்று கவின் பிடிவாதமாகச் சொன்னான்.
அவர்கள் தங்கள் மாத வருமானத்தைக் கூறினர். கவின் ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, அதன் கீழே ஒரு கணக்கைப் போட்டான். "அப்ப means ஒரு நாளைக்கு கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரம் ரூபாய்," என்று அவன் சொன்னான்.
பிறகு, கவின் தனது உண்டியலை எடுத்து, அதில் இருந்த அனைத்துப் பணத்தையும் மேஜை மீது வைத்தான். அந்தப் பணம் சரியாக இரண்டாயிரம் ரூபாயாக இருந்தது. கவின் மென்மையாக, "அப்பா, அம்மா, இதோ உங்களுக்காக இரண்டு ஆயிரம் ரூபாய். நாளை ஒரு நாள் முழுவதும் வேலைக்குச் செல்லாமல் என்னுடன் விளையாடவும், பேசவும் செலவிடுங்கள்," என்று கூறினான்.
அவன் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் கவினின் பெற்றோரின் கண்கள் கலங்கின. பணத்தை விட, தங்களின் அன்பிற்கும் நேரத்திற்கும் கவின் எவ்வளவு ஏங்கியிருக்கிறான் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். அன்று முதல், அவர்கள் வேலைக்கு இடையிடையே கவினுடன் தரமான நேரத்தைச் செலவிடத் தொடங்கினார்கள். பணம் என்பது வாழ்க்கைக்குத் தேவைதான், ஆனால் அன்பானவர்களின் நேரமே உண்மையான செல்வம் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள்.
பாடம்
பணம் எதையும் வாங்க முடியும், ஆனால் அன்புக்குரியவர்களின் நேரத்தை வாங்க முடியாது.
