அழகிய பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டின் ஓரத்தில், ஒரு சிறிய முயல் குடும்பம் வசித்து வந்தது. அந்த குடும்பத்தில் புஜ்ஜு என்ற குட்டி முயல் இருந்தது. புஜ்ஜு மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் எதையும் தாங்கிக்கொள்ளும் பொறுமை அதற்கு குறைவு.
ஒரு காலை வேளையில், முயல் அம்மா ஒரு முக்கியமான வேலைக்காக அருகில் இருந்த கிராமத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் முன் புஜ்ஜுவிடமும் அதன் சகோதர சகோதரிகளிடமும், "நான் வரும் வரை இந்தத் தோட்டத்திற்கு அப்பால் இருக்கும் அந்தப் பெரிய காய்கறித் தோட்டத்திற்குள் யாரும் செல்லக்கூடாது. அந்தத் தோட்டத்தின் உரிமையாளர் மிகவும் கண்டிப்பானவர், நீங்கள் சிக்கிக்கொண்டால் பெரும் ஆபத்து," என்று எச்சரித்தார்.
அம்மா சென்ற பிறகு, மற்ற முயல்கள் புல்வெளியில் பாதுகாப்பாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் புஜ்ஜுவின் மனதில் ஒரு கேள்வி ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. 'அம்மா ஏன் அவ்வளவு பயப்படுகிறார்? அந்தத் தோட்டத்தில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது?'
தன் ஆர்வத்தைத் தடுக்க முடியாமல், புஜ்ஜு மெதுவாகத் தோட்டத்தின் வேலியின் வழியாக உள்ளே நுழைந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் புஜ்ஜுவின் கண்கள் விரிந்தன! அங்கு பளபளப்பான கேரட்டுகளும், சுவையான முல்லங்கித் துண்டுகளும் வரிசையாக வளர்ந்திருந்தன. புஜ்ஜு ஆசைவசப்பட்டு ஒரு பெரிய கேரட்டைத் தின்னத் தொடங்கியது.
திடீரென்று, 'டக்! டக்! டக்!' என்று காலடிச் சத்தம் கேட்டது. தோட்டத்தின் உரிமையாளர் ஒரு பெரிய மனிதர், கையில் ஒரு குடையுடன் தோட்டத்திற்குள் வந்தார். புஜ்ஜுவை அவர் பார்த்ததும், "யாரது என் தோட்டத்தை அழிக்க? நில் அங்கேயே!" என்று கத்திக்கொண்டே துரத்தத் தொடங்கினார்.
பயத்தில் நடுங்கிய புஜ்ஜு, எங்கு ஓடுவது என்று தெரியாமல் தவித்தது. அப்போது அருகில் ஒரு பழைய மண் பானை இருப்பதைக் கண்டது. மனிதர் நெருங்கிவிட்டதைக் கண்ட புஜ்ஜு, மின்னல் வேகத்தில் அந்தப் பானைக்குள் புகுந்து மறைந்து கொண்டது. பானைக்குள் இருந்த தண்ணீர் புஜ்ஜுவின் பயத்தைப் போக்கியது, ஆனால் அதன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
மனிதர் அந்தப் பானையைத் தூக்கிப் பார்த்தார், ஆனால் புஜ்ஜு மிகச் சரியாக மறைந்திருந்ததால் அவரைத் தெரியவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து அவர் அந்தப் பானையைத் தரைப்பகுதியில் பாதுகாப்பாக வைத்துவிட்டுச் சென்றார். அந்த இடைவெளியில், புஜ்ஜு மெதுவாக வெளியே வந்து, தோட்டத்தின் மற்றொரு ஓட்டை வழியாகத் தன் வீட்டிற்குத் தப்பி ஓடியது.
வீட்டிற்கு வந்த புஜ்ஜு மிகவும் களைப்பாக இருந்தது. அம்மா அன்று புஜ்ஜுவிற்குப் பிடித்தமான சுவையான காய்கறிச் சூப் தயாரித்திருந்தார். ஆனால், பயமும் களைப்பும் காரணமாக புஜ்ஜுவால் எதையும் சாப்பிட முடியவில்லை. தன் தவறை எண்ணிப் புஜ்ஜு வருத்தப்பட்டது. அம்மா சொன்ன பேச்சைக் கேட்டால் எவ்வளவு நிம்மதியாக இருந்திருக்கும் என்று அப்போதுதான் புஜ்ஜுவிற்குப் புரிந்தது.
பாடம்
பெரியவர்கள் சொல்லும் எச்சரிக்கையை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது.
