அழகிய பச்சைப்பசேல் என்ற ஒரு கிராமத்தில், முத்தப்பா என்ற விவசாயி ஒரு அழகான வெள்ளை நிற மாட்டை வளர்த்து வந்தார். அந்த மாடு அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று. ஒரு நாள் காலை, மாட்டைப் பார்க்கச் சென்ற முத்தப்பா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். மாடு காணவில்லை!
முத்தப்பா பதற்றத்துடன் கிராமத்தையே தேடினார். கிராம மக்கள் அனைவரும் சேர்ந்து தேடினார்கள். ஒரு வழியாக, ஆற்றின் ஓரம் மாட்டின் கால்தடங்களும், அதனுடன் வந்த ஒரு மனிதனின் கால்தடங்களும் தெரிந்தன. ஆனால், ஆற்றின் மறுபுறம் சென்ற பிறகு எந்தத் தடமும் இல்லை. திருடன் மாட்டை ஆற்றின் வழியாகத் தூக்கிச் சென்றிருக்க வேண்டும் என்று ஊர் மக்கள் கருதினர்.
உடனே, பக்கத்து ஊரில் இருக்கும் புத்திசாலியான சோமுவிடம் உதவி கேட்டனர். சோமு கிராமத்திற்கு வந்து, மாடு கட்டப்பட்டிருந்த இடத்தைப் கூர்ந்து கவனித்தார். அந்த மாட்டின் கழுத்தில் ஒரு பெரிய வெண்கல மணி கட்டப்பட்டிருந்தது. அந்த மணி சத்தம் கேட்டால் திருடன் பிடிபட்டுவிடுவான் என்பதால், அதைச் சத்தம் வராதபடி கழற்ற வேண்டும். அந்த மணியை இறுக்கமான ஒரு கம்பி வளையத்தால் மாட்டின் கழுத்தில் பாதுகாப்பாகக் கட்டியிருந்தார்கள்.
சோமு யோசித்தார். 'திருடன் மணியைச் சத்தமின்றி கழற்றிச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த இரும்புக் கம்பியை மிகத் துல்லியமாக, எந்தச் சத்தமும் வராமல் கழற்றத் தெரிந்தவர்கள் யார்?' என்று கேட்டார்.
கிராமத்தினர் யோசித்தனர். அப்போது ஒருவன், 'நமது ஊரில் உள்ள இரும்பு வேலை செய்பவன் கருப்பன் தான் இவ்வளவு நுணுக்கமான வேலைகளைச் செய்வான்' என்று கூறினான்.
சோமு உடனே கருப்பனை அழைத்து விசாரணை நடத்தினார். கருப்பன் பயந்துபோய், 'ஆமாம், நான் தான் அந்த மணியை எடுத்துச் சென்றேன். அந்த மாடு மிகவும் அழகாக இருந்தது, அதனால் அதைத் திருடிக்கொண்டு போய்விட்டேன்' என்று உண்மையை ஒப்புக்கொண்டான். சோமுவின் புத்திசாலித்தனத்தால் மாடு பத்திரமாக மீட்கப்பட்டது.
பாடம்
புத்திசாலித்தனமான விசாரணை உண்மையை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரும்.
