ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் 'சிம்பா' என்ற ஒரு நரி வாழ்ந்து வந்தது. சிம்பா மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் அதற்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அது எப்போதுமே அவசரப்பட்டு, எதையும் யோசிக்காமல் செயல்படும்.
ஒரு நாள், காட்டில் உணவு கிடைக்காமல் சிம்பா மிகவும் பசியோடு இருந்தது. வயிறு பசியால் வலித்தது. நீண்ட தூரம் அலைந்தும் ஒரு சிறிய பழம் கூட கிடைக்கவில்லை. அப்போது, ஒரு மரத்தடியில் இருந்த ஒரு பெரிய மண் பானையை அது பார்த்தது. அந்தப் பானையின் வாய் மிகவும் குறுகலாக இருந்தது.
சிம்பா மெல்ல அந்தப் பானையின் அருகில் சென்றது. உள்ளே இருந்து மிகவும் மணம் வீசும் சுவையான உணவு மணம் வந்தது. 'அடடா! எவ்வளவு அருமையான வாசனை! உள்ளே நிறைய உணவு இருக்கும் போலிருக்கிறது!' என்று சிம்பா ஆசைப்பட்டது. யோசிக்காமல், தன் தலையை மட்டும் அந்த குறுகிய ஓட்டைக்குள் நுழைத்தது. உள்ளே இருந்த சுவையான உணவை ஆசையோடு வேகவேகமாகச் சாப்பிட்டது.
வயிறு நிறைந்தவுடன், சிம்பா மகிழ்ச்சியுடன் வெளியே வர முயன்றது. ஆனால், ஒரு பெரிய சிக்கல்! சாப்பிட்ட பிறகு அதன் தலை சற்று வீங்கியிருந்தது. அந்த குறுகிய ஓட்டைக்குள் இப்போது அதன் தலை மாட்டிக்கொண்டது. எவ்வளவு இழுத்தாலும், எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும் தலை வெளியே வரவில்லை.
சிம்பா பயந்து போனது. 'ஐயோ! நான் ஏன் இவ்வளவு அவசரப்பட்டேன்? கொஞ்சம் பொறுமையாக யோசித்திருந்தால், என் தலை உள்ளே போகும் அளவிற்கு உணவு மட்டும் சாப்பிட்டிருப்பேன்; அல்லது வெளியே வர வழி இருந்திருக்கா என்று பார்த்திருப்பேன்' என்று வருத்தப்பட்டது. நீண்ட நேரம் போராடிய பிறகு, ஒரு பெரிய விலங்கு தள்ளுவதற்கு உதவியதால், எப்படியோ தப்பித்தது. ஆனால், அந்தத் தவறு சிம்பாவிற்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தது.
