அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற ஒரு காட்டில் கஜேந்திரன் என்ற ஒரு பெரிய யானை வாழ்ந்து வந்தது. கஜேந்திரனின் உருவம் மிகவும் பிரம்மாண்டமானது. அவன் நடக்கும்போது நிலமே அதிருவது போல இருக்கும். இதைப் பார்த்த காட்டில் இருந்த மற்ற விலங்குகள் எல்லாம், குறிப்பாக முயல்கள், மான்கள் மற்றும் குரங்குகள், அவனைப் பார்த்தாலே பயந்து ஓடிவிடும். பெரிய விலங்குகள் மற்ற விலங்குகளிடம், 'அந்தப் பெரிய உருவம் ஆபத்தானது, அவனிடம் நெருங்காதீர்கள்' என்று எச்சரித்தன. இதனால் கஜேந்திரனுக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. 'நான் யாருக்கும் தீங்கு செய்ததில்லை, ஆனால் என் உருவத்திற்காக மட்டும் எல்லாரும் என்னை ஏன் வெறுக்கிறார்கள்?' என்று அவன் தனக்குள் கேட்டுக் கொள்ளும். அவன் தனிமையிலேயே தனது நாட்களைக் கழித்தான்.
ஒரு நாள், காட்டில் பலத்த மழை பெய்தது. வானம் கருக்கத் தொடங்கியது, மின்னல் வெட்டியது. மழையின் வேகத்தால் காட்டில் உள்ள சிறிய ஓடைகள் அனைத்தும் பெரிய ஆறுகளாக மாறின. காட்டில் இருந்த விலங்குகள் வாழ்ந்த தாழ்வான பகுதிகள் அனைத்தும் தண்ணீரில் மூழ்கின. சிறிய விலங்குகள் அனைத்தும் ஒரு சிறிய உயரமான நிலப்பரப்பில் சிக்கிக்கொண்டன. தண்ணீர் வேகமாக உயர்ந்து கொண்டே இருந்ததால், அவற்றால் உணவு தேடி வெளியே வர முடியவில்லை. விலங்குகள் அனைத்தும் பயத்திலும் பசியிலும் தவித்தன.
அப்போது கஜேந்திரன் அந்தப் பகுதி வழியாகச் சென்றான். விலங்குகள் தண்ணீரில் சிக்கியிருப்பதையும், அவற்றின் குட்டிகள் பயந்து நடுங்குவதையும் அவன் கண்டான். அவன் மெதுவாக அவற்றின் அருகில் சென்றான். விலங்குகள் பயந்து மேலும் பின்வாங்கின. அப்போது ஒரு சிறிய குரங்கு குட்டி, 'தயவுசெய்து எங்களை விட்டுப் போகாதீர்கள்! நாங்கள் பசியால் வாடுகிறோம்' என்று கத்திக் கேட்டது.
கஜேந்திரன் மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டு, 'நான் ஒரு அரக்கன் என்று நீங்கள் நினைத்தீர்களே, இப்போது நான் உங்களுக்கு உதவ வந்திருக்கிறேன்' என்றான். அந்தச் சிறிய குரங்கு, 'எங்கள் பெரியவர்கள் உங்கள் உருவத்தைப் பார்த்து பயப்படச் சொன்னார்கள். ஆனால் உங்கள் கண்களில் இருக்கும் அமைதியையும், நீங்கள் மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாத குணத்தையும் நான் பார்த்தேன். நீங்கள் ஒரு நல்லவர் என்று எனக்குத் தெரியும்' என்று தைரியமாகச் சொன்னது.
கஜேந்திரனின் இதயம் நெகிழ்ந்தது. அவன் உடனே தனது நீண்ட துதிக்கையைத் தண்ணீருக்கு மேலே நீட்டினான். அந்தச் சிறிய குரங்கு அதன் மேல் ஏறி அமர்ந்து கொண்டது. பிறகு, கஜேந்திரன் மற்ற விலங்குகளையும் ஒவ்வொன்றாகத் தனது முதுகிலும், துதிக்கையாலும் பாதுகாப்பாகத் தூக்கி அந்த உயரமான நிலப்பரப்பிற்கு அழைத்துச் சென்றான். விலங்குகள் அனைத்தும் பாதுகாப்பான இடத்திற்கு வந்தடைந்தன.
அன்று முதல், விலங்குகள் கஜேந்திரனை ஒரு பயமுறுத்தும் உருவமாகப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, காட்டின் பாதுகாவலனாகப் பார்த்தார்கள். கஜேந்திரன் இப்போது தனிமையில் இல்லை; அவன் காட்டின் ஒரு அங்கமாக, பல நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தான்.
பாடம்
ஒருவரின் உருவத்தை வைத்து அவரது குணத்தை எடை போடக்கூடாது.
