ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். சோமு மிகவும் அன்பானவன், எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்வதையே நோக்கமாகக் கொண்டிருப்பான். அவனது பக்கத்து நிலத்தில் ரவி என்ற மற்றொரு விவசாயி இருந்தான். ரவிவிடம் சோமுவை விட அதிக நிலமும், அழகான மாடுகளும் இருந்தன.
ஒருமுறை கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. சோமுவின் பயிர்கள் காய்ந்து போயின. அப்போது ரவியின் நிலத்தில் இருந்த தானியங்களைக் கண்டு சோமுவின் மனதில் ஒரு தீய எண்ணம் தோன்றியது. 'ரவியின் தானியங்களை நான் திருடினால், என் குடும்பம் பசியில்லாமல் இருக்கலாம்' என்று அவன் நினைத்தான். ஒரு நள்ளிரவில், ரவியின் கிடங்கிற்குள் ரகசியமாக நுழைய சோமு திட்டமிட்டான்.
ஆனால், அவன் வாசலில் நின்றபோது, அவனது மனைவி நிலா வந்தாள். 'சோமு, நாம் கஷ்டப்பட்டாலும், அடுத்தவர் பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டு தவறான வழியில் செல்ல வேண்டாம். நேர்மையாக வாழ்வதே நமக்கு நிம்மதியைத் தரும்' என்று மென்மையாகச் சொன்னாள். அந்த வார்த்தைகள் சோமுவின் இதயத்தைத் தாக்கின. அவன் செய்த தவறை உணர்ந்து, அங்கிருந்து திரும்பிவிட்டான்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு மழை பெய்தது. சோமு தனது உழைப்பால் மீண்டும் நிலத்தை வளமாக்கினான். ரவியும் சோமுவின் நேர்மையைப் பாராட்டி, அவனுக்குத் தேவையான விதைகளைத் தானாகவே கொடுத்தான். சோமு இப்போது நிம்மதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தான்.
