ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அவன் எதையும் யோசிக்காமல் அவசரப்பட்டுச் செய்வான். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த சிற்பி. ஒருமுறை, ஊர் திருவிழாவிற்காக ஒரு பெரிய மண்பாண்டத்தை உருவாக்க கரிகாலனுக்குப் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டது.
கரிகாலன் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் வேலையைத் தொடங்கினான். அவனிடம் மிகச்சிறந்த களிமண் இருந்தது, அழகான செதுக்கும் கருவிகள் இருந்தன. ஆனால், அவன் வேலையைத் தொடங்கும் முன், அந்தப் பாண்டம் எவ்வளவு பெரியது, அதை எப்படித் தாங்குவது என்று யோசிக்கவில்லை. 'சீக்கிரம் செய்துவிடலாம்' என்ற அவசரத்திலேயே, பாண்டத்தின் அடிப்பகுதியை மிகவும் மெல்லியதாகச் செய்துவிட்டான்.
அடுத்த நாள் காலை, பாண்டம் அழகாகத் தெரிந்தது. கரிகாலன் மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். ஆனால், அதில் தண்ணீர் ஊற்றிய அடுத்த நிமிடம், அந்த மெல்லிய அடிப்பகுதி பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல் உடைந்து சிதறியது. கரிகாலன் கண்கலங்கினான். அவனிடம் இருந்த கருவிகளும், தரமான மண்ணும் அவனைக் காப்பாற்றவில்லை.
அப்போது அவனது தந்தை அவனிடம் வந்து, 'கரிகாலன், பயந்தவனுக்கு எவ்வளவு பெரிய கோட்டை இருந்தாலும் அது அவனைக் காக்காது. அதுபோலவே, யோசிக்காமல் செயல்படுபவனுக்கு எவ்வளவு வசதிகள் இருந்தாலும் அவை அவனுக்குப் பயன் தராது' என்று அன்பாகச் சொன்னார். அன்று முதல், கரிகாலன் எந்த வேலையைச் செய்தாலும் நிதானமாகவும், கவனமாகவும் செய்யப் பழகினான்.
