ஒரு பெரிய காட்டில் பல குரங்குகள் கூட்டமாக வாழ்ந்து வந்தன. ஒரு நாள் இரவு, காடு வழக்கத்திற்கு மாறாக மிகவும் குளிராக இருந்தது. குளிர்ந்த காற்றினால் குரங்குகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.
"இந்தக் குளிர் தாங்க முடியவில்லையே! எங்காவது நெருப்பு கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!" என்று ஒரு வயதான குரங்கு வருத்தத்துடன் கூறியது. உடனே எல்லா குரங்குகளும் வெப்பத்தைத் தேடி அங்கும் இங்கும் ஓடின.
அப்போது, ஒரு சிறிய மின்மினிப் பூச்சி மெதுவாகத் தங்களை நோக்கிப் பறந்து வந்தது. அதன் உடலில் இருந்து வெளிப்பட்ட மஞ்சள் நிற ஒளி, குரங்குகளுக்குத் தப்பித்தவறி நெருப்பு என்று தோன்றியது. "அதோ பாருங்கள்! நெருப்பு வந்துவிட்டது!" என்று ஒரு குரங்கு உற்சாகமாகக் கத்தியது.
உடனே, குரங்குகள் அந்த ஒளியைப் பிடிக்க முயன்றன. ஒரு குரங்கு, "இந்தத் தீயை அணைத்துவிடாதீர்கள்! குச்சிகளின் மேல் மெதுவாக ஊற்றுங்கள், அப்போதுதான் அது நன்றாக எரியும்!" என்று கட்டளையிட்டது. மற்ற குரங்குகளும் அந்த மின்மினிப் பூச்சியைத் துரத்திப் பிடித்து, சிறிய குச்சிகளுக்கு அடியில் வைத்துத் தவித்தன. அவை அந்த ஒளியை நெருப்பைப் போலப் பரவச் செய்யத் துடித்தன.
ஆனால், எவ்வளவுதான் முயற்சி செய்தாலும் அந்த ஒளி வளரவில்லை. மாறாக, அந்தப் பூச்சி பயந்து நடுங்கியது. இதைப் பார்த்த ஒரு புத்திசாலிப் பறவை மரக்கிளையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்து, "நிறுத்துங்கள்! நீங்கள் செய்யும் காரியம் எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது தெரியுமா?" என்று கேட்டது.
குரங்குகள் குழப்பத்துடன், "ஏன்? நெருப்பு ஏன் எரியவில்லை?" என்று கேட்டன.
பறவை சிரித்துக்கொண்டே சொன்னது, "அது நெருப்பு அல்ல, ஒரு சிறிய மின்மினிப் பூச்சி! நீங்கள் அதைத் துரத்தித் துரத்தித் துன்புறுத்துகிறீர்கள். ஒரு உயிரினத்தின் ஒளியை வைத்து நீங்கள் குளிரைத் தீர்க்க முடியாது." குரங்குகள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தன. அவை அந்தப் பூச்சியைத் தொந்தரவு செய்யாமல் விட்டுவிட்டன.
பாடம்
அறிவில்லாமல் செய்யும் எந்தச் செயலும் பலன் தராது; உண்மையை ஆராயாமல் எதையும் நம்பக்கூடாது.
