ஒரு அழகான கிராமத்தில் மணி என்ற ஒரு சிறிய நாய் வாழ்ந்து வந்தது. மணி மிகவும் சுறுசுறுப்பானது மற்றும் பொறுப்பானது. அதன் எஜமானர் ஒரு பெரிய பண்ணை உரிமையாளர். ஒவ்வொரு காலையிலும், மணி தன் முதுகில் ஒரு சிறிய கூடையில் எஜமானருக்கான பிரியாணத்தையும் பழங்களையும் சுமந்து கொண்டு பண்ணைக்குச் செல்லும். மணி எவ்வளவு கவனமாகச் செல்லும் என்றால், ஒரு பருக்கை கூட கீழே சிந்தாமல் மிகச் சரியாக எஜமானரிடம் சேர்ப்பது. இதனால் எஜமானர் மணியை மிகவும் நேசித்தார்.
பக்கத்தில் இருந்த மற்ற நாய்கள் மணியின் இந்தத் திறமையைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டன. அவை மணியை வழிமறித்து, "ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்கிறாய்? எஜமானர் உனக்குத் தரும் உணவை நீயே சாப்பிட்டுவிடலாமே!" என்று தீய ஆலோசனைகளைக் கூறின. மணி அவற்றின் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. ஆனால், ஒரு நாள் அந்த நாய்கள் மணியைச் சூழ்ந்து கொண்டு, "நீ ஒரு வேலைக்காரன் போலத் தெரியிறாய், உன்னால் எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியாது" என்று கேலி செய்தன.
அந்தக் கேலி மணியின் மனதை மிகவும் காயப்படுத்தியது. அன்று இரவு, மற்ற நாய்கள் சொல்வதைக் கேட்டு, எஜமானருக்காகக் கொண்டு வந்த உணவில் ஒரு பகுதியைத் தானே சாப்பிட்டுவிட்டது. இதைப் பார்த்த பக்கத்து நாய்கள், "பார்த்தீர்களா! இவ்வளவு நாள் நேர்மையாக நடித்தது வெறும் நடிப்புதான், இப்போது உண்மையான முகத்தைக் காட்டிவிட்டது!" என்று சத்தமாகச் சிரித்தன.
மறுநாள் காலை, மணி தன் தவறை உணர்ந்து மிகவும் வருத்தப்பட்டது. மற்றவர்கள் சொன்னதால் தன் நேர்மையை இழந்துவிட்டதே என்று அழுதது. ஆனால், எஜமானர் மணியின் சோகத்தைப் பார்த்தார். அவர் மணியின் அருகில் வந்து, "மணி, மற்றவர்கள் என்ன சொன்னார்கள் என்பது முக்கியமல்ல, நீ யார் என்பதுதான் முக்கியம். மற்றவர்களின் கேலிக்காக உன் நல்ல குணத்தை விட்டுவிடாதே" என்று அன்போடு கூறினார். அன்று முதல் மணி மற்றவர்களின் பேச்சைக் கண்டு பயப்படாமல், தன் நேர்மையுடன் தொடர்ந்து தன் கடமையைச் செய்தது.
பாடம்
மற்றவர்களின் கேலி அல்லது கருத்துக்களுக்காக உங்கள் நல்ல குணங்களை மாற்றிக் கொள்ளாதீர்கள்.
