ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். கவினுக்குத் தன் வாழ்க்கையில் ஏதோ தவறு நடப்பதாகத் தோன்றியது. வேலையில் தோல்வி, நண்பர்களுடன் கருத்து வேறுபாடு எனத் தொடர்ச்சியான கஷ்டங்கள் அவனை மிகவும் சோர்ந்து போகச் செய்தன. 'ஏன் எனக்கு மட்டும் இவ்வளவு கஷ்டங்கள்?' என்று புலம்பிக்கொண்டே, மலை உச்சியில் வசிக்கும் ஒரு ஞானியிடம் உதவி கேட்கச் சென்றான்.
அந்த ஞானி கவினின் முகத்தில் இருந்த சோகத்தைப் பார்த்தார். அவர் கவினிடம் ஒரு சிறிய மண் பாத்திரத்தையும், ஒரு கைப்பிடி உப்பையும் கொடுத்தார். "இந்த உப்பை இந்தத் தண்ணீரில் கலந்துவிட்டு, அந்தத் தண்ணீரை ஒரு வாய் குடி," என்றார் ஞானி.
கவின் அப்படியே செய்தான். அந்தத் தண்ணீரைச் சுவைத்ததும் அவன் முகம் சுருங்கியது. "ஐயோ! இது மிகவும் கசப்பாகவும், உப்பாகவும் இருக்கிறது. குடிக்கவே முடியவில்லையே!" என்று கத்தினான்.
ஞானி புன்னகைத்துவிட்டு, அவனிடம் இன்னும் ஒரு கைப்பிடி உப்பைக் கொடுத்து, அருகில் இருந்த பெரிய நீல நிறக் குளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். "இப்போது இந்த உப்பைக் அந்தக் குளத்தில் போடு, பிறகு அங்கிருக்கும் நீரை மட்டும் குடி," என்றார்.
கவின் குளத்தின் கரையில் நின்றபடி உப்பைப் போட்டான். பிறகு குளத்திலிருந்து ஒரு குவளைத் தண்ணீரை எடுத்துப் பருகினான். "இது மிகவும் இனிமையாகவும், குளிர்ச்சியாகவும் இருக்கிறது," என்று மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான்.
ஞானி கவினின் தோளைத் தொட்டுச் சொன்னார், "கவின், வாழ்க்கையில் வரும் துன்பங்கள் இந்த உப்பைப் போன்றதுதான். அவை எப்போதும் ஒரே அளவுதான் இருக்கும், குறையாது. ஆனால், அந்தத் துன்பம் உன்னை எவ்வளவு பாதிக்கும் என்பது நீ எந்த அளவுள்ள மனதைக் கொண்டிருக்கிறாய் என்பதைப் பொறுத்தது.
நீ இந்தச் சிறிய மண் பாத்திரத்தைப் போலச் சிறிய மனதுடன் இருந்தால், சிறு கஷ்டமும் உன்னைத் துயரத்தில் மூழ்கடிக்கும். ஆனால், நீ இந்தத் தடாகத்தைப் போலப் பெரிய மனதுடன் இருந்தால், எவ்வளவு பெரிய துன்பங்கள் வந்தாலும் அவை உனக்குள் கரைந்துவிடும். உன் கவனத்தை கஷ்டத்தின் மீது வைக்காமல், உன் கடமையின் மீது வை."
கவின் தன் தவறை உணர்ந்தான். கஷ்டங்களை விடத் தன் மனப்பக்குவமே முக்கியம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டான். நிம்மதியுடன் அவன் தன் கிராமத்திற்குத் திரும்பினான்.
பாடம்
துன்பங்கள் மாறாது, ஆனால் நாம் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை மாற்றிக்கொள்ளலாம்.
