அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டின் நடுவில் கஜபதி என்ற ஒரு பெரிய யானை வாழ்ந்து வந்தது. கஜபதி மிகவும் அன்பான விலங்கு, ஆனால் அதன் உருவத்தைப் பார்த்து மற்ற விலங்குகள் பயந்து ஓடிவிட்டன. இதனால் கஜபதி எப்போதும் தனிமையாகவே உணர்ந்தது. 'எனக்குத் துணையாக ஒரு நண்பன் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!' என்று அது அடிக்கடி நினைக்கும்.
ஒரு நாள், கஜபதி ஒரு புதிய நண்பனைத் தேடிப் பயணம் தொடங்கியது. வழியில் ஒரு மரத்தின் கிளையில் அமர்ந்திருந்த குரங்கு ஒன்றைச் சந்தித்தது. கஜபதி மென்மையாக, 'குரங்கு நண்பனே, நாம் இருவரும் நண்பர்களாக இருக்கலாம்வா?' என்று கேட்டது. அதற்கு அந்தக் குரங்கு, 'நீ மிகவும் பெரியவன், நான் மிகவும் சிறியவன். நாம் எப்படி சேர்ந்து விளையாட முடியும்? நீ போய் உனக்குத் தகுந்த பெரிய விலங்குகளைத் தேடிக்கொள்!' என்று கூறிவிட்டுத் தாவித் தாவி ஓடிவிட்டது.
சிறிது தூரம் சென்றதும், ஒரு சிறிய எலியைப் பார்த்தது கஜபதி. 'எலியே, நாம் நண்பர்களாகலாமா?' என்று கேட்டது. எலி பயத்துடன், 'உன் ஒரு கால் மிதித்தால் நான் காணாமல் போய்விடுவேன்! உன்னால் என்னுடன் விளையாட முடியாது' என்று சொல்லித் தன் வளைக்குள் ஒளிந்து கொண்டது. ஒரு தவளையிடமும், ஒரு நரியிடமும் கஜபதி நட்பு கேட்டது. ஆனால் அவை அனைத்தும், 'உன் உருவத்திற்குத் தகுந்த நண்பனைத் தேடிக்கொள்' என்று கூறிவிட்டு விலகிச் சென்றன. கஜபதி மிகவும் வருத்தத்துடன் தன் இடத்திற்குத் திரும்பியது.
சில நாட்கள் கழித்து, காட்டில் ஒரு பயங்கரமான சத்தம் கேட்டது. ஒரு கொடூரமான வேட்டைக்காரப் புலி காட்டிற்குள் நுழைந்து, விலங்குகளைத் துன்புறுத்தி வந்தது. குரங்கு, எலி மற்றும் மற்ற விலங்குகள் எல்லாம் பயந்து நடுங்கின. இதைக் கண்ட கஜபதிக்கு மிகவும் கோபம் வந்தது. 'என் காட்டில் இருக்கும் சின்னஞ்சிறு உயிரினங்களை இந்த புலி ஏன் பயமுறுத்துகிறது?' என்று நினைத்தது.
கஜபதி தைரியமாக புலியின் முன்னால் சென்றது. புலி கஜபதியைக் கண்டதும் கர்ஜித்தது. ஆனால் கஜபதி சற்றும் பயப்படாமல், தனது பலமான காலால் தரையை பலமாக மிதித்து, ஒரு பெரிய சத்தத்துடன் புலியின் அருகில் சென்றது. அந்தப் பயங்கரமான சத்தத்தையும், யானையின் பிரம்மாண்டமான உருவத்தையும் கண்ட புலி, பயந்து நடுங்கி காட்டை விட்டு ஓடிவிட்டது. இதைப் பார்த்த விலங்குகள் வியப்படைந்தன. குரங்கும், எலியும் ஓடி வந்து, 'கஜபதி, நீதான் எங்களைக் காப்பாற்றினாய்! உருவத்தைப் பார்க்காமல் உன்னுடன் நட்பு கொள்ளாமல் இருந்ததற்கு மன்னிக்கவும். நீதான் எங்கள் சிறந்த நண்பன்!' என்று கூறின. அன்று முதல் கஜபதி தனிமையில் இல்லை; காடே அதன் நண்பர்களானது.
பாடம்
உருவத்தைப் பார்த்து ஒருவரை எடைபோடக்கூடாது; உண்மையான நட்பு குணத்தைப் பொறுத்தது.
