ஒரு சிறிய கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு வாலிபன் வசித்து வந்தான். அவன் ஒரு பெரிய பண்ணையில் உதவியாளராக வேலை செய்து வந்தான். அவனுக்கு மாதம் நூறு ரூபாய் சம்பளம் கிடைத்தது. சோமு மிகவும் நேர்மையானவன், ஆனால் அவனது வருமானம் மிகக் குறைவு.
ஒரு நாள் மாலை, சோமுவின் நெருங்கிய நண்பன் ரவி அவனிடம் வந்தான். ரவியின் குடும்பம் மிகவும் கஷ்டத்தில் இருந்தது. "சோமு, என் தங்கைக்காக ஒரு மருந்து வாங்க வேண்டியிருக்கிறது. என்னிடம் இப்போது பணம் இல்லை. தயவுசெய்து எனக்கு ஐம்பது ரூபாய் கடன் கொடுப்பாயா? அடுத்த மாதம் சம்பளம் வந்தவுடன் திருப்பித் தந்துவிடுகிறேன்" என்று ரவி கெஞ்சினான்.
சோமு வருத்தத்துடன் சொன்னான், "ரவி, எனக்குத் தெரியும் உன் நிலைமை. ஆனால் என் மாதச் சம்பளமே நூறு ரூபாய் தான். அதில் என் உணவு மற்றும் தங்குமிடத்திற்குத் தேவையான செலவுகளைச் செய்துவிட்டு மீதம் மிகக் குறைவாகவே இருக்கும். இப்போது நான் உனக்கு ஐம்பது ரூபாய் எப்படித் தருவது?"
ரவி சோகத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்பத் தயாரானான். அப்போது சோமுவின் மனைவி நிலா அங்கு வந்தாள். அவள் சோமுவின் பேச்சைக் கேட்டுவிட்டு, "கவலைப்படாதீர்கள் ரவி, நான் தருகிறேன்" என்று கூறிவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்றாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஒரு சிறிய பையை எடுத்துக்கொண்டு வந்து ரவியிடம் ஐம்பது ரூபாயைக் கொடுத்தாள்.
சோமு திகைத்துப் போய் கேட்டான், "நிலா, நம்மிடம் இவ்வளவு பணம் எங்கே இருந்தது? நாம் கஷ்டப்பட்டு வாழ்ந்து வருகிறோமே!"
நிலா புன்னகையுடன் சொன்னாள், "நாம் செலவு செய்யும் போது கவனமாக இருக்க வேண்டும் சோமு. நாம் மாதம் நூறு ரூபாய் சம்பளம் வாங்கினாலும், நான் அன்றாடத் தேவைகளுக்குத் தேவையானதை மட்டும் சரியாகத் திட்டமிட்டுச் செலவு செய்கிறேன். ஒவ்வொரு மாதமும் மீதமுள்ள பத்து ரூபாயைச் சேமித்து வைப்பேன். அந்தச் சேமிப்பில் இருந்துதான் இப்போது ரவிக்குத் தேவையான பணத்தை எடுத்தேன்.
சோமுவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்துவிட்டது. தன் மனைவியின் அறிவாற்றலையும், சேமிப்புப் பழக்கத்தையும் கண்டு அவன் பெருமைப்பட்டான். அன்று முதல், சோமுவும் நிலாவும் மிகக் குறைந்த வருமானத்திலும் மகிழ்ச்சியாகவும், சிக்கனமாகவும் வாழக் கற்றுக்கொண்டார்கள்.
பாடம்
சிறிய சேமிப்பு ஒரு பெரிய ஆபத்தின் போது நமக்குத் துணையாக நிற்கும்.
