ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற துணி துவைக்கும் தொழிலாளி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் மணி என்ற ஒரு விசுவாசமான நாயும், விசுவன் என்ற ஒரு சுறுசுறுப்பான கழுதையும் இருந்தன. மணி வீட்டைப் பாதுகாக்கும், விசுவன் சோமுவின் சுமைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு உதவும். அவர்கள் மூவரும் ஒரு குடும்பத்தைப் போலவே வாழ்ந்து வந்தார்கள்.
ஒரு நாள், சோமு வேலை செய்து முடித்துவிட்டு மிகவும் களைப்பாக இருந்ததால், மதிய நேரத்தில் ஆழமாகத் தூங்கிவிட்டார். மணியும் சோமுவின் அருகில் அமர்ந்து தூங்கிவிட்டது. அப்போது, கிராமத்தின் ஒரு திருடன் மெதுவாக சோமுவின் வீட்டின் அருகே வந்தான். அவன் சோமுவின் பொருட்களைத் திருடத் திட்டமிட்டிருந்தான்.
திருடனின் காலடிச் சத்தம் கேட்டதும், விசுவன் மிகுந்த பயத்துடனும் ஆத்திரத்துடனும் சத்தமாக கத்தத் தொடங்கினான். விசுவனின் சத்தம் கேட்டு திருடன் பயந்து ஓடிவிட்டான். சத்தம் கேட்டு விழித்தெழுந்த சோமுவும் மணியும் என்ன நடந்தது என்று பார்க்க ஓடி வந்தார்கள். திருடன் மறைந்துவிட்டான், ஆனால் விசுவன் மட்டும் விடாமல் சத்தமிட்டுக் கொண்டே இருந்தான்.
சோமுவுக்கு மிகுந்த கோபம் வந்தது. "ஏன் சும்மா சத்தம் போட்டுத் தொந்தரவு செய்கிறாய்? நான் நிம்மதியாகத் தூங்க விடமாட்டாயா?" என்று கத்தினார். விசுவன் திருடனைத் தான் எச்சரித்தது என்பதைச் சொல்ல முயன்றான், ஆனால் சோமு அதைக் கேட்கவில்லை. கோபத்தில் சோமு ஒரு சிறிய குச்சியால் விசுவனைத் தண்டித்தார்.
விசுவன் வருத்தத்துடன் தலைகுனிந்து நின்றது. அப்போது அவனுக்குத் தன் பாட்டி சொன்ன ஒரு பழைய கதை நினைவுக்கு வந்தது. "மற்றவர்கள் செய்யும் வேலையில் தலையிடுவதை விட, உன்னுடைய வேலையைச் சரியாகச் செய்வதே சிறந்தது" என்று பாட்டி அடிக்கடி கூறுவார். விசுவன் திருடனைத் தடுத்தது நல்லதுதான், ஆனால் அது சோமுவின் தூக்கத்தைக் கெடுத்ததால், அவன் தன் வேலையில் மட்டும் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பதை அன்று உணர்ந்தான்.
பாடம்
மற்றவர்களின் விஷயங்களில் தேவையில்லாமல் தலையிடுவதைத் தவிர்த்து, நம் கடமையைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும்.
